'De jaren stillekes': Steven Van Herreweghe

© Johan Jacobs

Zes jaar geleden was Steven Van Herreweghe betrokken bij een dol radioprogramma op Studio Brussel dat 'De jaren stillekens' heette, met n. Als aficionado van professionele flauwekul ging ik hem interviewen. Hij, een ex-wrapper van Ketnet, stond toen al bekend als iemand van wie we nog zouden horen, spoedig zelfs, maar sindsdien leek hij grondig achter de schermen verdwenen, zodat je op de duur kon vrezen dat hij een coming man was die in de startblokken was klemgeraakt.

"'Ik vind het geweldig om 's nachts naar een slechte film te zitten kijken, naakt, met koekjes erbij'"

Ik citeer te zijner attentie even uit dat interview van 2003: 'Ik droom ervan een mooie show voor TV1 te maken, maar de weg is nog lang. Ik sta te springen om iets te doen, maar tegelijk denk ik: 'Ik moet oppassen, en nog veel geduld hebben.''

STEVEN VAN HERREWEGHE «Ondertussen heb ik een soort metier-in-het-leven ontwikkeld waardoor ik nu een beter programmamaker kan zijn dan toen. Ik ben in die vijf, zes jaar geregeld door kleine zenders gevraagd om één of ander dom quizje te presenteren. Zelf noemen ze het natuurlijk nooit een 'dom' quizje, integendeel: 'Dit keer wordt het anders,' zeggen ze er altijd weer bij, maar het wordt nooit anders in die kringen. Ik ben blij dat ik nooit heb toegehapt, en dat ik de tijd genomen heb om te kunnen doen wat ik echt wil.»

HUMO Metier-in-het-leven, zei je.

VAN HERREWEGHE «Laat ik zeggen dat ik nu vrede heb met mijn beperkingen. Ik heb daar heel lang mee gesukkeld, moet ik zeggen. Ik wil het niet als excuus aanvoeren, maar ik kom uit Aalst, en in Aalst valt niets te beleven. Ik heb heel lang gedacht: 'Ik ben en blijf een boer uit Aalst,' en dat denk ik eigenlijk nog steeds. Alsof dat provincialisme er voor altijd in is gestanst. 't Is bijna een lotsbestemming.»