Op 24 mei jongstleden, omstreeks acht uur 's avonds, beleefde de Oostenrijkse cineast Michael Haneke zijn ultieme moment de gloire: toen ontving hij uit handen van juryvoorzitster Isabelle Huppert de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes voor 'Das weisse Band'. Een verdiende bekroning, als u 't ons vraagt: 'Das weisse Band' ('Het witte lint') is de beste film uit zijn carrière - een indrukwekkend, meeslepend, in oogstrelend zwart-wit gefilmd epos waarin Haneke peilt naar de wortels van het kwaad.
© Isopix
Het kalme leventje in een Duits dorpje anno 1913 wordt opgeschrikt door een reeks geheimzinnige incidenten: een paard struikelt over een onzichtbare draad; een schuur vliegt in brand; een boerin sterft; een gehandicapt jongetje wordt ontvoerd en zwaar mishandeld weer aangetroffen. Wie of wat zit daar allemaal achter? That's the question!
"'Ik haat de mensen niet. Ik heb medelijden met ze'"
Wie Hanekes films bekijkt ('Funny Games', 'Le temps du loup', 'La pianiste', 'Caché'), zou verwachten dat er achter zijn behoorlijk indrukwekkende grijze baard een ijskoude, zwaarmoedige, neerslachtige zwartkijker schuilgaat. Maar hij blijkt warempel een vriendelijke, charmante, goedlachse pee die met plezier zijn handtekening op onze bovenarm zet. Cheerio!
Enkele opmerkelijke citaten
- «Ik wilde laten zien hoe kinderen, en mensen in het algemeen, kunnen worden beïnvloed en gehersenspoeld. Waarom zijn mensen bereid om een populistische leider te volgen? Waarom hangen mensen radicale ideeën aan? Waarom kiezen zoveel mensen voor een fundamentalistisch gedachtegoed? Wie dát begrijpt, begrijpt de wortels van het kwaad.
»Maar 'Das weisse Band' is geen film tégen het gezag. Integendeel, een mens heeft gezag nodig. Kijk, ik behoor tot de generatie van '68. De meeste van mijn vrienden waren voorstander van een antiautoritaire opvoeding en gunden hun kinderen ongelooflijk veel vrijheid. Dat was nu eenmaal bon ton in die tijd. Maar toen die kinderen in het echte leven moesten stappen, bleken ze niet of nauwelijks te kunnen omgaan met gezag. Ze konden zich niet aanpassen aan de regels en conventies van de maatschappij. Daar zijn drama's uit voortgevloeid. »De vraag is: zijn we nu echt beter af? Het is niet leuk om te moeten gehoorzamen aan een hogere autoriteit, maar het ontbreken van autoriteit is volgens mij ook niet gezond. Je ziet het aan de kinderen van nu: gedesoriënteerd, in de war, op drift geslagen. Nog maar één ding is écht van belang: afleiding. Hun iPod, hun computer, hun gsm, dat zijn de enige dingen die nog lijken te tellen in hun leventjes. Ik zit hier niet te pleiten voor een terugkeer naar het ancien régime hè. Ik stel alleen maar vast dat we er, sinds het verdwijnen van God, niet echt veel van hebben gebakken. »Het probleem is dat de mensen geen zin meer vinden in hun leven. Tja, wat wil je ook? De meeste mensen hangen de helft van hun leven als verdwaasde zombies voor hun televisie! En als er nu nog iets op te zien was... Televisie houdt de mensen dom. Geloof me: als ik zou worden gedwongen om de rest van mijn leven tv te kijken, dan zou ik hier en nu mijn polsen oversnijden. »De maatschappij is aan het verrechtsen, en de televisiemakers dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Ze bieden alleen nog maar entertainment en ontspanning aan; ze sporen de mensen niet meer aan om na te denken over hun eigen situatie. En dát is het moment dat je vatbaar wordt voor radicale ideeën. Vroeger werd de gedachte onderdrukt door God en meneer pastoor; nu wordt de gedachte onderdrukt door de televisie.Bekijk de trailer van 'Das weisse Band'
Een interview met Michael Haneke
0 reacties
reageer ookReageer ook