Allerzielen: Bekende Vlamingen over het verlies van een dierbare

© Johan Jacobs

Twaalf jaar geleden verloren Jean-Luc en Celie Dehaene hun kleindochter Maaike, nadat ze enkele jaren eerder al hun kleinzoon Lars hadden moeten afstaan. De pijn is intussen minder acuut, maar het gemis blijft.

Celie Dehaene «Lars was het derde kindje van onze dochter Mieke en haar man Eric. Hij was pas acht maanden toen hij stierf. Van bij de geboorte sukkelde hij erg met zijn gezondheid, omdat hij maar één werkende nier had.

»Hij is bij ons thuis gestorven, aan een infectie met het rotavirus, dat een maag-darmontsteking heeft veroorzaakt. Eric was op bezoek met de kinderen, en ik had Lars een flesje gegeven en hem in zijn bedje gelegd. Toen we even later gingen kijken of alles goed met hem was, zagen we dat hij niet meer ademde.

»Twee jaar later werd Miekes gezin opnieuw getroffen. Toen hun oudste dochter Maaike in het eerste leerjaar zat, keek ze opeens met één oog scheel. De oogarts kon niks vinden en verwees haar door naar het ziekenhuis, waar een hersenscan werd gemaakt. De diagnose was een mokerslag: terminale hersenstamkanker. Opereren kon niet, het risico op hersenverlamming was te groot. Chemotherapie was ook geen optie: de meeste artsen zeiden dat het niet zou helpen, en Mieke en Eric wilden niet dat Maaike nog méér zou afzien. En dus werd ze bestraald, hoewel iedereen wist dat dat de ziekte alleen maar kon vertragen.

»Het toeval wou dat ik in Amerika een ver familielid had dat ook een dochter aan hersenstamkanker had verloren. Dat meisje is drie jaar ziek geweest, en dat was een hel voor dat gezin - drie jaar afzien, drie jaar stress... Ik hoopte met heel mijn hart dat ons dat bespaard zou blijven. Daarom heb ik kort na de diagnose tot mijn overleden moeder gebeden om Maaike zo snel mogelijk te laten sterven.

»De eerste weken na de diagnose heb ik veel gehuild. Maar toen heb ik een klik gemaakt en heb ik afscheid van Maaike genomen. Daarna heb ik alles gedaan om mijn dochter en haar gezin bij te staan. Ik troostte Mieke als ze daar behoefte aan had, en ik ving hun andere dochtertje Jana op als haar ouders in het ziekenhuis waren. Als ik die klik niet had gemaakt, had niemand iets aan mij gehad. Het was mijn taak, als moeder en grootmoeder.

»Maaike is negen maanden ziek geweest. In die periode hebben we alles gedaan wat haar lijden ook maar een béétje kon verzachten. Omdat ze een grote fan van Dana Winner was, zijn we met haar naar een paar optredens gegaan, en daarna mocht Maaike samen met Dana op de foto. Ze zat toen al in een rolstoel.»

Dehaene «Mieke heeft er zich vrij snel bij neergelegd dat er geen hoop meer was, Eric had het moeilijker om dat te aanvaarden. Een kind verliezen is wellicht het ergste wat je als mens kunt meemaken, maar twéé kinderen verliezen, dat is bijna... onmenselijk.»

Dehaene «Als grootouder lijd je dubbel: de dood van je kleinkind is op zich al vreselijk, en je leeft ook intens mee met het verdriet van je kind. Jean-Luc en ik voelden ons vooral machteloos. Bij Maaike was het extra zwaar: ik had haar grotendeels zelf opgevoed, omdat Mieke in die tijd nog overdag werkte - ze was verpleegster. Jarenlang had ik minstens vijf dagen per week voor haar gezorgd. Het was alsof ze mijn eigen kind was.»