Blijven praten

Dehaene «Nee. Het leven heeft mooie dingen én zware beproevingen voor ons in petto: dat is ons lot. Als ik morgen te horen krijg dat ik kanker heb, zal ik ook niet kwaad zijn en mij afvragen: waarom moet mij dit overkomen? Ik zal dat ondergaan. Wat kan ik anders doen? Je kunt je lot niet veranderen.»

Dehaene «Nee. Ze heeft tot het einde gedacht dat ze beter zou worden. De juf van het eerste studiejaar kwam geregeld naar haar thuis, om haar de indruk te geven dat ze wat bijles kreeg. Ook toen ze in het Kinderkankerziekenhuis van het UZ in Gent lag, bleef ze erin geloven.

»Op Maaikes school hebben ze in die tijd een actie voor Kom op tegen Kanker georganiseerd, en sindsdien storten wij ook elk jaar geld. Veel mensen die door kanker getroffen worden, krijgen er nog eens een financiële strop bovenop: dan is zo'n initiatief bijzonder nuttig.»

Dehaene «Jean-Luc en ik waren op weekend in de Ardennen toen Mieke ons belde: Maaike had water in haar longen gekregen en was in coma geraakt. We zijn vliegensvlug naar Gent gereden, in de gietende regen. Het waren de twee langste en donkerste uren van mijn leven. We wisten wat ons te wachten stond, en toch waren we er niet klaar voor. Toen we in Maaikes kamer aankwamen, waren de rest van de familie en een aantal goede vrienden er al. Na een kwartier is ze gestorven.

»Een week later is Maaike gecremeerd en naast Lars in het columbarium gezet. Mieke wou dat het afscheid een feest was: niemand mocht in het zwart gekleed zijn of een zonnebril dragen. De kerk zat afgeladen vol, er werden liedjes van Dana Winner gespeeld, en op het einde lieten alle kinderen witte en blauwe ballonnen in de lucht. Mieke was toen zwanger van Rani, haar vierde kindje.

»Na de dienst moest Jean-Luc onmiddellijk vertrekken: hij was eerste minister en had een ontmoeting met zijn Russische collega die hij onmogelijk kon afzeggen. Dat viel hem zwaar: eerst afscheid moeten nemen van je kleinkind en dan weer business as usual. Hij toont zijn verdriet niet gemakkelijk, maar ik weet dat hij enorm triest is geweest.

Dehaene «Ja. Als de hele familie samen is, voel ik altijd dat er twee ontbreken. Hetzelfde op hun verjaardag, want die staan nog altijd op onze kalender. En als ik met Allerheiligen bloemen bij hun graf ga zetten, vraag ik me weleens af: wat zou er van hen geworden zijn als ze waren blijven leven? Ze zouden nu waarschijnlijk aan de universiteit hebben gezeten...

»Ik ben ervan overtuigd dat een warme, hechte familie en een goede vriendenkring de beste plek is om zo'n drama te verwerken. Jezelf opsluiten en zwelgen in je verdriet is het slechtste wat je kunt doen. We blijven over Lars en Maaike praten: da's belangrijk voor Mieke en Eric, maar ook voor Jana, die haar grote zus kwijt is. Ze heeft jarenlang een foto van Maaike in haar boekentas mee naar school genomen. Ook in de klas van Maaike hing een foto van haar: die is tot het zesde leerjaar telkens mee naar het volgende klasje gegaan.

»Elk jaar organiseert Mieke ook een gebedsdienst voor Lars en Maaike: na al die tijd zit de kerk nog altijd bomvol. Op hun verjaardag en met Kerstmis krijgen ze ook altijd een cadeautje, meestal bloemen of een kaars om bij hun foto te zetten. Als Mieke een kaartje naar ons stuurt, ondertekent ze altijd met Lars en Maaike, met een kruisje bij hun namen. En als Jean-Luc zegt dat hij acht kleinkinderen heeft, corrigeert ze hem meteen: 'Nee, je hebt tíén kleinkinderen.'

»Ik moet wel zeggen dat ik sinds de dood van Lars en Maaike veel ongeruster ben over mijn acht andere kleinkinderen. Als er nu eentje ziek is, vrees ik direct voor het ergste.»