Exclusief: Johan Bruyneel over Armstrong, Contador, de Kazachen en de Tour

© Belga

Er ligt een volle portefeuille op tafel, achteloos. Wielerboeken staan naast handleidingen voor succesvol management in een boekenkast. Bruyneels eigen boek 'Alleen winnen telt' en de originele, Amerikaanse versie 'We Might As Well Win' staan in veelvoud op de onderste plank. Aan de tegenoverliggende muur hangt een gele trui uit de Tour de France 1995, de Trui van Bruyneel, veroverd in de etappe naar Luik waar hij wieltjeszuigend won - geen schande: Miguel Indurain reed voor 'm en aanklampen was het hoogst haalbare. De jonge, onstuimige Lance Armstrong probeerde die dag op de Côte des Forges het duo Indurain-Bruyneel te volgen, maar moest zonder pardon lossen.

"'Ik heb dikwijls aan mijn vader moeten denken: 53, en geveld door een hartaderbreuk'"

Controlefreak Bruyneel heeft zich voorbereid op dit interview. Op zijn bureau liggen papieren klaar, met de rugzijde naar boven. Het zijn documenten die hij straks zal tonen, om zijn beweringen te staven over de financiële knoeiboel in Kazachstan en de heksenjacht van het Franse antidopingagentschap tegen zijn ploeg Astana en zijn vedette Lance Armstrong.

Het volledige interview leest u in Humo 3608 van dinsdag 27 oktober.

Enkele quotes van Johan Bruyneel

• «De eerste keer dat ik Frank Vandenbroucke zag, was in 1989. We gingen met de nationale ploeg trainen op het parcours van het WK in Chambéry. Zijn vader Jean-Jacques was mecanicien van de wielerbond, en Frank was meegereisd. Hij was dertien jaar: hij koerste nog niet eens. Wij reden het klimmetje in het parcours omhoog, en Claude Criquielion en Dirk De Wolf begonnen tegen mekaar te koersen. Toen we boven kwamen, had niemand nog veel goesting om iets te zeggen. Maar wie hing er nog in het wiel? Juist: de kleine Frank! Dertien jaar, hè!»

• «Topniveau voor Armstrong, dat is: de Tour winnen. Het is niet gelukt: Contador was stukken beter, zonder discussie. Maar op zijn oude dag derde worden, achter twee jonge mannen, na drie jaar zonder competitie: doe het maar na. In de laatste week heb ik drie keer een glimp van de jonge Lance gezien: hoe hij op de kleine Saint-Bernard terug naar de kopgroep reed, hoe hij op de Colombière wegdemarreerde van Wiggins, en hoe hij Fränk Schleck controleerde op de Mont Ventoux.»

• «Ik ga niet akkoord met Michel Wuyts' manier van commentaar geven. Als hij van Popovitsj een verdachte renner maakt omdat die in zijn jeugd in een Italiaans team reed dat alles domineerde: tja. Of als hij het verdacht vindt dat een renner schoenmaat 46 heeft... Maar goed, ik heb Michel Wuyts niet nodig, en Michel Wuyts heeft mij niet nodig.»

• «Contador houdt vol dat hij de Tour alléén heeft gewonnen. En dat is absoluut niet waar. Zonder de ploeg had hij misschien wel gewonnen, maar toch niet zo comfortabel. Hij is op z'n eentje beginnen te opereren, samen met z'n broer Fran (die ook zijn manager is, red.), zijn persoonlijke mecanicien en zijn eigen persattaché. Dat vind ik jammer.»

• «Contador is een held in Spanje. Wat zeg ik: een god! Ineens ziet hij al die nulletjes achter zijn naam, en dat is het grote probleem. Je kán veel geld verdienen als wielrenner, maar meestal gaat het stap voor stap - elk jaar een verbeterd contract. Hij ging in één seizoen van een jongen met klein contractje naar de best betaalde coureur ter wereld. 't Is moeilijk dan de voeten op de grond te houden.»