U zou haar al moeten kennen, trouwens: dit voorjaar scoorde Sylvie Marie opgewonden kritieken met 'Zonder' (Uitgeverij Vrijdag), haar naar de strot grijpende eerste dichtbundel. Vrijdag, op het podium van De Nachten in Antwerpen, kroonde Onze Oppersnor haar officieel tot Humo-dichter.
''Kom maar op, ik zal eens wat dichten voor jullie''
Sylvie Marie
»Ik was verschrikkelijk zenuwachtig voor die uitreiking. Want wat moet je aantrekken als je in het openbaar gekust zal worden door Guy Mortier? Kies je voor platte schoenen, of toch maar voor hakjes, met het risico dat je plots boven die mens uittorent? En hoe gedraag je je in zijn nabijheid? Een bescheiden grapje maken: mag dat?»Neen, simpel was het allemaal niet.»
HUMO Waarom wil een jongmens eigenlijk Humo-dichter worden?
Marie
«Zelf zou ik er nooit zijn opgekomen. In het reglement stond dat je eerste gedicht over de actualiteit moest gaan, en laat ik nu net dáár geen enkele ervaring mee hebben: het nieuws zit nooit in mijn poëzie.»Een aantal mensen heeft me gepusht, tot ik me op het allerlaatste nippertje dan toch maar ingeschreven heb. Mijn vriend, ook een dichter (David Troch, red.), is tweeëndertig: te oud voor de Gouden Aap, want je moest jonger dan dertig zijn. Dat vond hij echt jammer, en daarom is hij mij beginnen te bewerken: dat ik wél mee kon doen, dat ik die kans niet mocht laten liggen. Een collega van me bleef ook maar aandringen. 'Gij kunt dat,' klonk het dan, begeleid door een wanhopige blik in de ogen. Alsof ik op het punt stond de mensheid te redden! Ja, dan doet een mens maar mee, hè.
»Trouwens, hoe zit dat nu precies met die prijs? Bedoelen jullie dat ik een Gouden Aap gewonnen heb, of dat ik een Gouden Aap bén?»
HUMO Geen idee! Naast gezoen met Mortier bestond het prijzenpakket uit een mini-laptop, een selectie poëziebundels, de uitgave van je gedicht op een poster, en twee filmpjes die je met Wim Helsen mocht opnemen. Alsook: 'enkele schrijfopdrachten' in Humo. Welke rubriek zou je graag eens verbouwen?
Marie
«Geen enkele: ik wil mijn eigen rubriek, verdorie! Naast Herman Brusselmans: hij elke week z'n column, ik m'n gedicht (lacht).»Neen, het zou wel fijn zijn om af en toe eens een poëtische uitspatting kwijt te kunnen in jullie blad. 'Kom maar op, ik zal eens wat dichten voor u!' - jullie mogen me daar altijd voor bellen.»
HUMO Je eerste bundel 'Zonder' werd lovend onthaald, je wordt vaak gevraagd voor optredens, en nu deze bekroning. Het gaat hard, niet?
Marie
«Ja, 't is best wel ça va. Maar ik had het zeker niet verwacht, en ik heb er ook niet echt een verklaring voor.»Maar ik wil dat zogenaamde succes ook relativeren. Je moet al Leonard Nolens heten om van je poëzie te kunnen leven; het blijft toch vooral fijn gerommel in de marge. Niet dat ik vies ben van veel volk en succes, maar ik ben nog nooit opgestaan met de gedachte: nu ga ik een gedicht schrijven, en met dat gedicht moet ik vervolgens de hele wereld bereiken.»
HUMO Waar komt die passie voor poëzie eigenlijk vandaan?
Marie
«'t Is me alleszins niet met de paplepel ingegeven - ik heb m'n paplepel zélf moeten zoeken. Een boek was thuis een beetje een zonevreemd object, en ik kan me niet herinneren dat iemand in de familie echt las. Misschien dat ik me net daardoor zo gretig op taal heb gestort: ik deed iets speciaals, iets waardoor ik me bijzonder voelde.»Toen ik op de middelbare school gasten als Catullus en Horatius mocht vertalen - ik deed Latijn - wist ik het helemaal: ik zou gaan spelen met taal. Dat krullen van al die woorden, al die emoties: smullen was het.»
HUMO Op De Nachten werd ook 'Print is Dead' voorgesteld, een bloemlezing van aanstormend literair talent in Vlaanderen waarin ook werk van jou staat. Voel je je deel van een nieuwe generatie?
Marie
«Ik voel me erg verbonden met andere twintigers die aan de weg timmeren, ja. Mensen als Maarten Inghels, Eva Mouton, Reinout Verbeke: toch een beetje zielsverwanten.»Wat ons als generatie kenmerkt, denk ik, is dat het hart weer mag meespelen. Het is heel lang cool geweest om dingen te schrijven over mensen die niets doen, over luiwammesen die leven op cynisme, vaak nog overgoten met een saus van drugs en alcohol. Voor mijn generatie hoeft het allemaal niet zo postmodern: er is weer plaats voor avontuur, passie en melancholie.»
HUMO Dat werd tijd!
Zie Sylvie Marie in actie aan de zijde van Wim Helsen, Vriend van de Poëzie:
 |  |
0 reacties
reageer ookReageer ook