Enfant terrible: Charlotte, de dochter van Serge Gainsbourg

© Corbis

Charlotte heeft geen doorsneeleven gehad. Ze was vijf toen haar ouders, Serge en Jane Birkin, het hijgdrama 'Je t'aime moi non plus' maakten. Die film was zo aanstootgevend dat hij met pornocertificaat werd uitgebracht. Niemand kon toen vermoeden dat Charlotte meer dan dertig jaar later zelf al een dozijn naaktscènes op haar conto zou hebben (de eerste onder regie van haar vader!) en dat ze zou acteren in wellicht de meest choquerende mainstreamprent van het voorbije decennium, 'Antichrist' van Lars von Trier.

"'Ik probeer vooral te vergeten hoe goed papa was, want dan voel ik me een nul'"

Dat de frêle Charlotte met haar stamelende fluisterstemmetje ook zou gaan zingen, leek zo mogelijk nog onwaarschijnlijker. Laten we eerlijk zijn: ze heeft haar naam mee, en ze leunt zwaar op de hulp van eerst Air en nu Beck. En op gastmuzikanten als Jarvis Cocker, Neil Hannon, David Campbell (alias vader Beck) en zelfs modeontwerper Hedi Slemane. Maar wie ook het leeuwendeel van het werk op zich heeft genomen: '5:55' uit 2006 en het gloednieuwe 'IRM' zijn mooie platen.

Een uittreksel uit het interview door (ss)

HUMO Vóór 'Lemon Incest' wist niemand dat je bestond. Wat herinner je van je onschuldige, grotendeels anonieme kindertijd?

Gainsbourg «Mijn kwetsbaarheid en mijn eenzaamheid. Serge en Jane waren bohémiens. Ze gingen laat uit en wekten me als ze om vijf uur 's ochtends thuiskwamen. Dan gingen zij slapen, terwijl ik wakker bleef, onrustig omdat ik vermoedde dat ze allerlei spannende dingen deden waar ik niets van begreep. Er waren wel vakanties: dan lachte papa veel, maar hij kwam nooit echt tot rust. Het is altijd een onorthodox huishouden geweest. Toen ik mijn eerste films maakte, vond ik het zalig om met een crew te werken: 't was alsof ik opeens een familie had die er altijd was en die echt voor me zorgde.»

HUMO Serge stierf in '91. Wilde hij dat jij ook artiest werd? Heeft hij je ooit raad gegeven?

Gainsbourg «Zijn enige raad was: 'Neem nooit zanglessen!' (lacht)»

HUMO Denk je aan hem als je iets inzingt in de studio?

Gainsbourg «Bijna de hele tijd. Ook al omdat ik die sfeer met hem associeer - het halfduister, de klanken, de samenzweerderigheid. Maar ik probeer vooral te vergeten hoe goed hij was, want anders voel ik me een nul. Misschien heeft hij mijn zelfvertrouwen vroeger te weinig gevoed. Hij vond het altijd makkelijker om in interviews te zeggen dat hij van me hield dan direct tegen mij.»

Lees het volledige interview in Humo

Charlotte Gainsbourg & Beck: 'Heaven Can Wait'

Serge & Charlotte Gainsbourg: 'Lemon incest'