Na de verslaving: Werner De Smedt en zijn vrouw Julie Bafort

, door (rv)

19172_werner-de-smedt-julie.jpg
© Filip Claus

Werner De Smedt vraagt of ik nog steeds in de R...straat in G. woon. Hij blijkt vanochtend bij mij in de buurt te zijn geweest: 'Bij jou om de hoek, bij de schoenmaker. Ik hou van sandalen, en ik ontwerp ze ook zelf. Die schoenmaker voert mijn ontwerpen uit.' Sandalen: het kan niet anders of ik heb met een heel andere Werner De Smedt te maken dan vier jaar geleden, toen ik hem gedurende een lange en ook heuglijke namiddag interviewde. In die tijd sloeg hij, ter bestrijding van zijn ongenoegen, nooit een goed glas af, en naar verluidt poederde hij tussen twee goede glazen door wel eens zijn neus. Dat leverde hem een reputatie op, waardoor hij vaker over de tong ging dan goed is voor een mens. Maar vroeger is voorbij: nu maakt hij een afgetrainde indruk, en hij ziet er ook gelukkig uit. En clean. Iedereen heeft recht op een wedergeboorte en gevleugelde sandalen.

Uit 'Dossier K.' blijkt dat hij nog steeds voor film geknipt is. In dit verhaal over bloedwraak in de Albanese sfeer geeft hij net als in 'De zaak Alzheimer' gestalte aan Freddy Verstuyft, die met Vincke (Koen De Bouw) een inmiddels klassiek duo vormt.

Enkele quotes uit het interview

  • De Smedt: »Ik verwonder me vaak over de assertiviteit van veel mensen, een eigenschap die mij vreemd is. Wellicht heeft dat te maken met het algemene tijdgebrek dat zo typisch is voor deze tijd. Om iets gedaan te krijgen is er bijna overmacht nodig, en dat wordt dan normaal gevonden. Ik hou er niet van, ook al heb ik al vaak moeten beseffen: 'Ik had toen en toen meer mijn wil moeten doordrijven, meer mijn zin moeten doen.'»
  • De Smedt: «Ik heb te lang een rol gespeeld buiten de wereld van film en televisie. Ik mat me uit onzekerheid een houding aan, die op de duur een levenshouding werd. De gevolgen waren - hoe zal ik het zeggen? - niet prettig.»
  • De Smedt: «Waarom ik acteur ben geworden? Ik heb al vaker over die vraag nagedacht en telkens weer kom ik bij hetzelfde antwoord uit: omdat acteren een teamsport is en ik graag in een team opga. Dan is het alsof ik er niet meer ben, alsof ik me helemaal aan mezelf en mijn onzekerheid kan onttrekken. Acteren helpt me om van alles te vergeten, en ik laat me ook graag dragen door het algemene enthousiasme en door het verhaal dat je vorm moet geven. Die andere dimensie is veiliger.»
  • De Smedt: «Er zijn gradaties in verslaving. Ik heb nooit gedacht dat ik niet meer zónder kon, maar de eerste dagen dat ik droogstond en geen middelen meer gebruikte, waren zwáár. Ik dacht zelfs dat ik de dag nooit zou doorkomen. Er was een gemis. Het gekke is dat je op de duur juist kracht uit dat gemis put. Je begint plezier aan je zelfoverwinning te beleven.»
  • Bafort: «Foute vrienden, ik blijf erbij. Ik heb toen zelfs zijn simkaart doorgeknipt, voor alle zekerheid. Impulsief, uit colère, zo van: 'En nu gaan we een nieuwe simkaart kopen, en je krijgt een nieuw telefoonnummer, zodat we écht met een schone lei kunnen beginnen.' Ik móést hem uit zijn milieu weghalen, want anders was er geen hoop op beterschap: om elke hoek stond er wel iemand die hem in verleiding wilde brengen.»
  • De Smedt: «Natuurlijk had ik zo nu en dan het gevoel dat me iets wezenlijks ontnomen werd, maar gaandeweg begon ik te geloven dat er iets interessanters voor in de plaats zou komen. Nu, slechter kon het niet meer met me gaan. Of ik nu leefde of dood was: het maakte me niet uit toen ik mijn dieptepunt had bereikt.»
  • Bafort: «Ik had een dagtaak aan hem. Ik ben blij dat die periode nu afgesloten is. We denken er ook niet vaak meer aan terug, tenzij we ergens een foto zien van toen Werner drieëntwintig kilo zwaarder was dan nu. Kijk, wij zijn heel slecht begonnen, maar tegelijk is die moeilijke periode nu onze stevige basis. We weten wat we aan elkaar hebben in slechte tijden. Toen we trouwden, dacht ik: 'Wij hebben onze shitjaren al achter de rug.' Nu ja, er staan ons misschien nog wel shitjaren te wachten, maar we weten ondertussen dat we veel aankunnen.»

 

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven