'Leuven Hulp': directeur Paul Dauwe over zijn gevangenen

© vrt

PAUL DAUWE «Buitenstaanders denken vaak in stereotiepen over gedetineerden. In 'Leuven Hulp' krijg je een veel completer beeld. Het zijn geen heiligen, maar het zijn ook niet alléén maar misdadigers. Het zijn mensen van vlees en bloed, met dezelfde verlangens, emoties en verzuchtingen als wij allemaal. Zij proberen óók iets van hun leven te maken, alleen pakken ze het fout aan.

"'Beter slechte vrienden dan géén vrienden'"

»In gevangenissen heerst een echte machocultuur, maar in de serie krijg je ook de breekbare kant van die mannen te zien. De reporters van Woestijnvis hebben hen kleine cameraatjes gegeven waar ze in de privacy van hun cel mee aan de slag konden. Zo voel je ook hun vertwijfeling, hun wanhoop en hun tristesse, én je ziet de creativiteit waarmee ze het leven tussen vier muren draaglijk proberen te maken.

Een uittreksel uit het interview

HUMO Er is geen enkele censuur toegepast. Je ziet in aflevering één bijvoorbeeld hoe een gedetineerde een dikke joint rolt. Bent u niet bang dat zoiets voor controverse zal zorgen?

DAUWE «De eerste ruw gemonteerde afleveringen heb ik samen met mensen van Justitie bekeken, en we hebben meer dan eens blikken uitgewisseld: dit krijgt gegarandeerd een staartje. Maar je kan de filmmakers niet beloven dat ze het leven in de gevangenis mogen tonen en dan een lijstje toevoegen van alles wat ze niet in beeld mogen brengen. Wij voeren een opdracht uit voor de gemeenschap, we hebben niks te verbergen.

»Ik denk soms dat men ooit gevangenissen is beginnen te bouwen om niet naar misdadigers te moeten kijken. Met deze serie eisen we bijna dat mensen dat wel doen. Dan zie je mooie dingen, én de ellende die we niet goed geregeld krijgen. Zoals het drugsprobleem. Dat speelt in de hele samenleving, maar hoe groter het aantal verslaafden per vierkante meter, hoe zichtbaarder het probleem. Als wij drugs vinden, straffen we streng. Maar als we de gevangenis drugsvrij zouden willen maken, zou de levenskwaliteit van alle gedetineerden - ook degene die niet gebruiken - er te zwaar onder lijden. We zouden bijvoorbeeld het bezoek strenger moeten controleren, terwijl we er net alles aan doen om het contact met de buitenwereld zo vlot mogelijk te laten verlopen.

»Gedetineerden die van de drugs af willen, proberen we ook zo goed mogelijk te ondersteunen. En we doen er alles aan om te vermijden dat jongens hier beginnen te gebruiken, of overstappen op zwaardere drugs.»

Lees het volledige artikel vanaf dinsdag 8 december in Humo