Dossier Wraak: ouders na de moord op hun kind (1)

© Jelle Vermeersch

De moeder van Bart Bonroy (18): 'Ik heb levenslang gekregen'

In de nacht van vrijdag 3 februari 2007 werd de achttienjarige Bart Bonroy in Oostende na een ruzie om een sigaret doodgestoken door zijn leeftijdgenoot Kenny Bolle. Bijna drie jaar na de in de media uitvoerig besproken 'sigarettenmoord' is Barts moeder Nicole Roosen de klap nog lang niet te boven.

"'Ik zou willen dat die moordenaar voor de rest van zijn leven afziet zoals ik nu afzie'"

NICOLE ROOSEN «Bart was de oudste van mijn drie zonen, een lieve, behulpzame jongen die zijn best deed op school en die iets van zijn leven wou maken. Hij zat in het laatste jaar van het middelbaar en wou daarna voortstuderen.

»De vrijdag van zijn dood werd zijn vriend Jilles achttien, en ze gingen die verjaardag samen vieren in Oostende. Het was het laatste weekend dat Bart kon uitgaan, want een week later begon hij aan zijn vaste vakantiejob als hulpkok in een restaurant in De Haan - dat deed hij al sinds zijn vijftiende. Rond halfelf zijn hij en Jilles hier bij ons thuis in Bredene vertrokken. Ik zie ze nog allebei in de keuken staan, terwijl ze grapjes zaten te maken. Ik was niet ongerust als Bart uitging, omdat ik wist dat hij nooit domme dingen deed.

»In Oostende hebben ze een paar cafés bezocht, en rond drie uur zijn ze naar het Marie-Joséplein gestapt, waar ze een taxi terug naar Bredene wilden nemen. Ik stond erop dat Bart 's nachts een taxi nam en niet met zijn bromfiets reed: dat vond ik veiliger. Op het plein stonden ze nog wat te praten en te lachen, toen Kenny Bolle samen met een vriend passeerde. Jilles kende Bolle van vroeger, en ze raakten aan de praat. Tot Bolle vroeg of ze een sigaret voor hem hadden, en Jilles en Bart er geen wilden geven. Daarop is hij hen beginnen te treiteren en uit te dagen. Achteraf is gebleken dat hij ook al een heleboel andere voorbijgangers had lastiggevallen om sigaretten te krijgen.

»Bolle begon redelijk agressief te worden, en Bart zei tegen hem: 'Zou je niet beter stoppen met ruzie zoeken en naar huis gaan?' Daarop sloegen Bolles stoppen door - hij kon het blijkbaar niet verdragen dat iemand hem zei wat hij moest doen. Hij ging vlakbij Bart en Jilles staan, haalde achter hun rug een mes uit zijn zak, plooide het open, en haalde uit naar Jilles. Gelukkig had die een dikke jas aan: hij was nauwelijks geraakt.

»Bart had niet gezien dat Bolle een mes vasthad en riep: 'Wat doe jij nu? Stop daarmee!' Waarop Bolle hém aanviel: hij stak het mes in zijn buik. Barts jas stond open, en uit de autopsie bleek later dat het mes tot aan zijn ruggengraat was doorgedrongen. Bolle had dus al zijn kracht gebruikt.

»Bart viel neer en Jilles heeft onmiddellijk het noodnummer gebeld, terwijl Bolle en zijn kompaan het op een lopen zetten. De ambulance was snel ter plaatse en heeft Bart naar het ziekenhuis gebracht.»

HUMO Wanneer heb jij het nieuws vernomen?

NICOLE «Rond drie uur, het moment dat hij werd neergestoken, schoot ik wakker. Ik keek op mijn wekker, zag hoe laat het was, en dacht: 'O, het is nog vroeg. Bart komt straks pas thuis.' En ik ben weer in slaap gevallen.

»Om kwart voor vier kreeg ik telefoon van het ziekenhuis in Oostende. Een verpleegster zei me dat ik dringend moest komen: 'Er is iets met Bart gebeurd. Het is ernstig. Hij heeft naar u gevraagd.' Op dat moment was hij dus nog bij bewustzijn.

»Omdat ik zelf geen auto heb, heb ik direct een vriendin opgetrommeld om me naar het ziekenhuis te rijden. Onderweg maakte ik me niet te veel zorgen, omdat Bart in staat was geweest naar mij te vragen. Een halfuur later arriveerde ik, maar hij was in de operatiekamer en ik mocht hem niet zien. Op dat moment besefte ik: 'Ik ben hem kwijt.'

»De dokters hebben hem urenlang proberen te redden, maar het was onbegonnen werk: te veel vitale organen waren geraakt, en hij had te veel bloed verloren. Als ze de ene wonde probeerden te dichten, ging de andere weer open. Drie uur later is Bart op de operatietafel gestorven.

»Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet bij hem was tijdens zijn laatste momenten. Achteraf heb ik met de verpleegster gepraat die de hele tijd zijn hand heeft vastgehouden. Niet zij, maar ík had dat moeten doen! Bart had haar gevraagd om mij te zeggen dat hij me graag zag. Hij voelde waarschijnlijk dat hij aan het sterven was, en hij moet heel bang geweest zijn. Ik voel me nog altijd enorm schuldig dat ik er niet was om hem te troosten.»