Channel Zero: de comeback

'I drive a Cadillac in a fool's paráááde!!!' brulde hij, terwijl Piet Huysentruyt met een gapende hoofdwonde uit de frontstage werd geplukt. Ze hadden met 'Black Fuel' net hun beste plaat afgeleverd, met Body Count door Europa getourd, en de Ancienne Belgique op zijn grondvesten laten daveren. Maar in hun gooi naar succes hadden ze ook een financiële put gegraven, en dus viel het doek.

"'Ik heb de laatste tijd veel aan Marcin Wasilewski gedacht'"

Dertien jaar lang werd er niets meer van Channel Zero vernomen. De Smet Van Damme probeerde het met het groepje Skitsoy, en de rest hield zich in de marge van de muziekbusiness in stilte bezig. Ondanks de vele aanvragen en de woest om zich heen grijpende reünie-epidemie liet Channel Zero zich nooit overhalen om nog eens op het podium te kruipen. En nu zijn er plots zes concerten in de AB, allemaal uitverkocht, in een mum van tijd. En behalve de groep zelf is er geen hond die daar versteld van staat.

Een vooruitblik op zes avonden storm in de hoofdstad, met de intussen veertigjarige Franky De Smet Van Damme, die trekkebenend de Antwerpse taverne van afspraak komt binnenstrompelen.

Enkele quotes

Franky De Smet Van Damme «Als er financiële problemen zijn, komen de andere problemen vanzelf naar boven, als paddenstoelen die uit de grond schieten. Om in het buitenland voet aan de grond te krijgen, waren we een enorme financiële put aan het graven. De platenfirma riskeert iets, je neemt zelf ook risico's, maar aan het eind van de rit moet je alles wel keurig terugbetalen, hè. Die tournee met Body Count was fantastisch, maar ze heeft een pak geld gekost. We waren break-even geweest als we in het buitenland vierhonderdduizend cd's hadden verkocht, maar ja... Veel mensen dachten toen dat wij klaar waren om in het zuiden van Frankrijk te gaan rentenieren, terwijl wij aan het krasselen waren dat het niet mooi meer was. De stekker uittrekken leek de enige oplossing.»