Oud België: Peter Van den Begin en zijn moeder

© Filip Claus

'Peter Van den Begin, mag ik u wat vragen?' Het is zondagavond, en ik zit met Peter en zijn moeder José De Hert in een Antwerpse brasserie. De ober schuift hem een menukaartje van de zaak toe: 'Kunt u dit handtekenen? Voor Mariette, die is zot van u.' Mariette is nergens te bespeuren, maar Peter haalt een balpen boven. Ondertussen zit zijn moeder te giechelen. De ober komt terug en herhaalt, alsof Peter zoveel opsmuk van het ego nodig heeft: 'Mariette wordt zot als ze dit ziet!' De man verdwijnt, en meteen fluistert de mama: 'Volgens mij is dat een janet.' 'Meer nog,' zegt Peter, 'het zou mij niet verbazen als hij zelf stiekem Mariette heet.'

"'Ze vraagt nooit om een handtekening, maar ze is mijn grootste fan'"

HUMO Heb je alle afleveringen al gezien?

JOSÉ DE HERT «Ja, ik heb meer dan één zakdoek moeten bovenhalen. Omdat ik mijn eigen zoon zag schitteren in een prachtige reeks, maar ook omdat ik werd teruggeworpen in de tijd. Oud België is verdwenen, en mijn man is dood. Het deed goed en zeer tegelijk.»

HUMO Zijn er veel gelijkenissen tussen de serie en hoe jij het je herinnert?

JOSÉ «Het is helemaal hetzelfde. De sfeer, de verhoudingen tussen mensen...»

PETER VAN DEN BEGIN «Veel dingen zijn wel totaal verzonnen, hè moeder.

»'Oud België' is een eerbetoon aan mijn vader en die hele scene, maar voor mij is de revue meer een kapstok. Wat mij het meest interesseert is: hoe gaan mensen in een ensemble met mekaar om? Wat gebeurt er met hen als de boel ten onder gaat? Wat doet er pijn aan opgroeien?»

HUMO Waarom heeft die revuewereld destijds zoveel indruk op jou gemaakt?

JOSÉ «Hij was anderhalf en hij ging al elke week mee kijken! De shows duurden twee keer drie kwartier, en hij gaf geen kik. Toen hij wat groter werd, nam Germaine hem tijdens de pauze en na de voorstelling mee naar achter.»

PETER «Ik wachtte haar op aan de souffleusebak, en dan gingen we via een wirwar van gangen naar de kleedkamers. We moesten aankloppen met een speciale code: zo wisten ze dat het bekend volk was. Dan deed ik mijn ronde. Al die mensen waren nonkels, tantes en bomma's voor mij. Ik voelde mij werkelijk bevoorrecht: voor andere toeschouwers waren zij de grote artiesten, ik kende hen allemaal persoonlijk.»

JOSÉ «Maandag was een hoogdag voor Peter. Mijn man en ik hadden een bloemenwinkel, net als in de serie, maar op maandag was die gesloten en dan gingen we met de tram of de bus naar Oud België. En na de show doken we met zijn allen het café in.»

PETER «Dan speelde ik ondertussen met een meisje dat de shows ook kende. In dat café stond een telefooncel die oplichtte als je erin stapte, dat zie ik nog zo voor me. Daar kropen we in en dan maakten we een playlist, en een uur lang speelden we de sketches na en zongen we de liedjes.»

Lees het volledige artikel in Humo 3620