Eindelijk vrij: Nico uit 'Leuven Hulp'

© Thomas LegrÚve

Onder voorwaarden: hij mag niet met de auto rijden, mag geen alcohol drinken, heeft een levenslang wapenverbod, moet zich psychologisch laten begeleiden, werk zoeken en een woonst. Dat lukt vrij aardig, zo lijkt het, als we hem op een avond gaan opzoeken in zijn nette, sober ingerichte appartement in de omgeving van Diest. Witte Chinese gordijnen, gedempt licht, theelichtjes en kaarsen, een grote zwart-witfoto aan de muur. Heel zen allemaal. 'Dat moet ook,' zegt Nico. 'Ik moet hier tot rust komen, voor het eerst in jaren. Zo lang in de gevangenis, dat doet iets met een mens.'

"'Op het eind had ik het door: wat voor sukkels daar in die gevangenis zaten, en wat voor sukkel ik zelf was'"

Hij heeft werk gevonden als metselaar en dakwerker en is thuis al helemaal geïnstalleerd, dankzij de hulp van zijn oudere broer. Hij heeft een vaatwasmachine en een poetsvrouw. Een nieuwe vriendenkring - ook via zijn broer. 'Normale mensen' noemt hij ze, die beleefd zijn en niet om de haverklap 'shit' en 'fuck' en 'hoer' zeggen. 'Ik ben dat niet gewend. Ik ben een gangster geweest hè.' Over twee weken koopt hij een computer. Hij moet eerst nog deftig leren mailen, en dat iPod-gedoe zegt hem ook nog maar weinig.

NICO «Het is allemaal nog heel onwerkelijk. Ik zit hier in luxe die ik nooit gekend heb. Ik besef hoeveel geluk ik gehad heb. Ik krijg een nieuwe kans, een échte kans, waar de meeste jongens in de gevangenis alleen maar van kunnen dromen. Ik heb een boel in te halen, heb zoveel gemist. Ik heb een zoontje dat inmiddels acht jaar oud is. Ik heb mijn oudere broer zien veranderen: hij is bij de juiste vriendin terechtgekomen, heeft zich opgewerkt en is miljonair geworden. Hij is mijn grote voorbeeld, mijn god. Hij is er altijd voor mij geweest. Door hem heb ik geleerd dat ik het allemaal anders kan aanpakken dan ik tot nu toe heb gedaan.»

Nico's passage op televisie is in Diest niet onopgemerkt gebleven. Er waren buren die in paniek de huisbaas belden toen ze hoorden dat 'dienen uit den bak' naast hen kwam wonen, en in het dorp herkennen velen hem van op het kleine scherm. Er was ook goed nieuws: zijn ex-vriendin, de moeder van het zoontje dat hij al zeven jaar niet meer had gezien, nam na het zien van de eerste uitzending opnieuw contact met hem op. Nico heeft zijn zoontje intussen teruggezien en heeft grootse plannen. 'Ik wil een goeie papa zijn. Ik wil mijn zoon alles geven wat ik zelf niet gehad heb,' glundert hij.

NICO «Het was wel een schok om hem na zoveel jaren terug te zien. Je laat hem achter als hummel van anderhalf en je krijgt een kereltje van acht terug. Hij lijkt heel erg op mij. 't Is net zijn papa. Toen ik hem zag, moest ik me sterk houden. Na de ontmoeting ben ik beginnen te wenen.»