Dossier wraak: ouders na de moord op hun kind (4)

© Jelle Vermeersch

Enkele quotes van Marina Maes

• «De situatie werd onleefbaar, en ik ben naar de politie gestapt. Daar lachten ze me vierkant uit: ''t Is niet omdat het uit is, dat hij haar niet mag volgen: de openbare weg is van iedereen.' We moesten dat maar verdragen.»

  "'Ik wil de moordenaar niet dood. Zo makkelijk mag hij er niet van afkomen'"

• «Diezelfde avond belde hij me op. 'Ik heb een jachtgeweer gekocht en ik zal Karoline doodschieten,' zei hij, en hij haakte in. Ik ben direct naar de rijkswacht gegaan. Die reageerden bot: ik moest zo dom niet zijn om Rony's verhaal te geloven, en ik kon sowieso geen klacht indienen zolang er niets was gebeurd. 'Kunnen jullie dan tenminste eens met hem gaan praten?' probeerde ik nog, maar ook dat wilden ze niet. Bij de politie kreeg ik hetzelfde antwoord.»

• «De doodstraf is me te makkelijk. Ik wil dat hij afziet, dat hij elke dag beseft wat hij heeft gedaan. Hij heeft niet alleen Karolines leven genomen, maar ook dat van veel andere mensen. De dokter haar dood heeft vastgesteld, is twee weken later aan een hartaanval gestorven: volgens zijn vrouw had hij al hartproblemen en had de moord de doorslag gegeven. Nog een week later stierf de onderpastoor met wie Karoline vrij veel contact had: ook hij was compleet van de kaart. De eigenaar van het restaurant in Knokke is zwaar beginnen te drinken en stierf na een jaar. Zijn vrouw kon niet leven met de gedachte aan wat er in haar zaak was gebeurd en verhuisde. Ze verbrak alle contact met mij: ze vond het te pijnlijk.»

• «Ik heb een jaar gewacht, en toen kon ik me niet meer inhouden. Ik ben in mijn auto gestapt en ben naar Rony's huis vertrokken. Maar onderweg kreeg ik niet één maar twéé klapbanden, en ik moest terugkeren. Een paar maanden later wou ik opnieuw gaan, maar toen brak mijn remkabel! Alsof iets of iemand hierboven die ontmoeting wou verhinderen... Nu heb ik dat plan opgeborgen, maar misschien komt het er nog weleens van.»

• «Van andere ouders die de moordenaar van hun kind toevallig zijn tegengekomen, weet ik dat ze meestal zo met verstomming geslagen waren dat ze helemaal níéts deden, zelfs al hadden ze zich voorgenomen om hem een pak slaag te geven. Ik denk niet dat ik Rony zal aanvliegen als ik hem tegenkom, maar ik hoop dat ik tenminste de tegenwoordigheid van geest zal hebben om hem de vraag te stellen die al twintig jaar op mijn lippen brandt: waarom?»

Het volledige interview met Marina Maes leest u in Humo 3621 van dinsdag 26 januari 2010.

Ouders van een vermoord kind: bekijk een reportage van het Nederlandse Netwerk