Artiesten over de jaren nul (slot)

Nick Cave heeft het voorbije decennium meer werk verzet dan de meesten onder ons in een heel leven. Hij maakte platen met zijn Bad Seeds, pende een filmscenario neer, schreef vier soundtracks voor films bij mekaar, liet zijn eerste Grinderman-plaat los op het publiek, perste er de roman 'The Death of Bunny Munro' uit en - we kid you not! - bracht zijn eigen collectie keukenhanddoeken op de markt.

"'Misschien vermoorden we elkaar nog wel eens. Maar splitten? Nooit'"

Nick Cave «Dat hoge werkritme heeft te maken met mijn leeftijd. Naarmate je ouder wordt, vallen alle heerlijke zondes waar je als jongmens je tijd in steekt één voor één weg. Al wat er dan nog overblijft zijn werk en jaloezie. En woede (lacht). Bovendien ben ik een gewoontedier: als ik net een plaat heb gemaakt, wil ik altijd even weg van de muziek. Van het ene genre naar het andere springen houdt me vief.»

Cave «Hey, ik ben zelfs gestopt met roken! Al steek ik er af en toe nog wel eentje op. Vallen en opstaan, hè.

»Maar ik heb drugs en drank nooit als zonden beschouwd. Dat doe ik nog steeds niet. 't Was hooguit een probleem, toen het uit de hand begon te lopen. Dan worden het obstakels. Drugs nemen kost bijvoorbeeld massa's tijd, om maar iets te noemen.»

Cave «Die discipline heb ik wat laten varen, sinds ik ontdekt heb dat ik geen kantoor nodig heb om te schrijven. 'The Death of Bunny Munro' heb ik bijvoorbeeld geschreven op tournee: in hotelkamers, op de tourbus, backstage, zelfs op het podium. Alleen om songs te schrijven moet ik me nog steeds afzonderen.»

In Humo 3621 leest u ook interviews met Kings of Leon, Matt Bellamy (Muse) en Lily Allen.