'Huis van de aanrakingen': Peter Verhelst

© Johan Jacobs

Geen razende hightechthriller over samenzweringen en woekerende virussen zoals zijn voorganger, maar een subtiel gestikte lappendeken van vertellingen die uitwaaieren naar de vier windstreken, en naar minstens zoveel eeuwen.

"'Ik lees graag makkelijke boeken, hoor. Ik schrijf ze alleen niet graag'"

De cast: een wereldreiziger in dienst van de Franse koning, een gestrande matroos van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, een Koreaanse pottenbakker in ballingschap, een kalligraferende geisha en een New Yorkse archeologe annex vat vol hedendaagse neurosen. Allemaal strompelen ze op de tast naar een plek om thuis te komen.

'Huis van de aanrakingen' is géén suikerspin. Verhelst betast de wanden van de krater die 'Zwerm' sloeg en graaft 'm zelfs nog dieper uit. Al lijkt hij wél te suggereren dat verhalen troost kunnen bieden: 'Omdat, als het mogelijk is sterren te zien die er niet meer zijn, het ook mogelijk is in verhalen te leven.'

Maar eerst moeten we het over 'Julius Caesar' hebben, het theaterstuk dat hij schreef en regisseerde voor NTGent.

PETER VERHELST «'Julius Caesar' is geboren uit mijn fascinatie voor Barack Obama. En uit de ontroering die ik - en met mij vele miljoenen - voelde toen die zijn overwinningsspeech gaf. Dat gevoel van: godverdomme, zou het dan toch mogelijk zijn? Eindelijk gloorde er weer hoop aan de einder! Tegelijk begon in mijn achterhoofd weer dat relativerende stemmetje te zeuren: 'Je weet dat die speech ook maar een fabricatie is? Dat hij 'm tot in de puntjes gerepeteerd heeft? En dat hij 'm gewoon afleest van een teleprompter?' Tuurlijk wist ik dat, maar dat neemt niet weg dat het een meesterwerk is: mooi en gewiekst tegelijk.

Lees het volledige interview in Humo 3621