Rimpelloos: Sally-Jane Van Horenbeeck, Peggy uit 'Thuis'

© Filip Claus

Sally-Jane Van Horenbeeck heeft haar voornaam aan haar moeder te danken, die geen Amerikaanse uit de zuidelijke staten was, maar wel voor de helft van Engelse komaf. Sally-Jane houdt van haar dubbele voornaam, maar ik mag Sally zeggen: zo wordt ze het liefst aangesproken, als ze zin in aanspraak heeft.

"'Misschien laat ik me nog ooit botoxen. De concurrentie is bikkelhard'"

Toen ze in 1999 een rolletje speelde in 'Shades' van Erik Van Looy, fluisterde hoofdrolspeler Mickey Rourke haar tijdens een productiefeestje in het oor dat hij haar juicy vond. Mickey was in die tijd wel niet helemaal van deze wereld, maar het mankeerde hem niet aan opmerkingsvermogen. Hij had het ook over haar feline eyes kunnen hebben, maar hij hield in die dagen meer van chihuahua's dan van raskatten.

Sally-Jane Van Horenbeeck speelt Peggy in 'Thuis'. Dat deed ze in 1996 ook al, toen ze voor het eerst in Humo prijkte. Ze was vijfentwintig toen. Er is sindsdien vast wel iets gebeurd dat haar leven een andere wending gaf.

Enkele quotes van Sally-Jane Van Hoorenbeeck

• «Vroeger was ik allergisch voor structuur. Als ik ergens één jaar werkte, begon ik me al stierlijk te vervelen, en gedachten als 'als ik niet oppas zit ik hier over tien jaar nog' vond ik zeer beklemmend. Onbewust gooide ik telkens mijn eigen ruiten in: ik ging niet verstandig om met mensen en zei in alle omstandigheden wat ik dacht. Nu ja, dat zal wel een karaktertrek zijn. Wat ik van iemand vind, valt onmiddellijk van mijn gezicht af te lezen, en ik flap het er ook meteen uit. Mijn grote mond heeft me al meermaals in moeilijkheden gebracht.»

• «Onze vriendschap is een prachtige reis geweest. Zijn laatste jaren waren gruwelijk, maar ook het meest fantastische dat ik ooit heb meegemaakt. Zijn slotfase kan ik nog altijd moeilijk plaatsen, maar er zijn wonderlijke dingen gebeurd. Toen zijn ziekte vorderde, hebben we naar analogie van The A Team het C Team opgericht - het Carl Team. Door ons te organiseren hebben we ervoor gezorgd dat hij tot z'n laatste dag thuis is kunnen blijven. Toen hij al niet meer kon lopen, belde hij me wel eens om één uur 's nachts op: 'Apenkop, ik heb sigaretten nodig,' en die ging ik dan voor hem halen. We waren ook zijn foeriers, en in twee weken tijd hebben we zijn badkamer omgebouwd voor een rolstoelgebruiker.» (Over haar goede vriend Carl Ridders, die in 2008 voor euthanasie koos omdat hij aan de neuromusculaire aandoening ALS leed)

• «Toen ik zwanger was - en ik was flink zwanger: dertig kilo bijgekomen - bleek er waar ik ook kwam maar één gespreksonderwerp meer te bestaan: zwangerschap. Ik werd er doodzenuwachtig van, en ik dacht: 'Spreek alsjeblieft eens over iets anders, over een mooi boek dat je laatst gelezen hebt, over... Maar hou in godsnaam op over dat ding dat in mij aan het groeien is.' Ik vond het verschrikkelijk om tot buik gereduceerd te worden.»

• «Ik speel graag, en ik zit wellicht ook beter in mijn vel als ik kan spelen. Mulisch zei ooit dat talent geen surplus is, geen cadeau, zoals de meeste mensen denken. Volgens hem is talent meer een groot gat dat aldoor dwangmatig opgevuld moet worden, opdat de getalenteerde mens zich gelukkig zou voelen. Dat ben ik met hem eens. Als je schrijft, kún je niet anders dan schrijven.»

Het volledige interview met Sally-Jane Van Hoorenbeeck leest u in Humo 3622 van dinsdag 2 februari.