Het zweven zoals het is: de heksensabbat

, door (jj)

19506_Heksen_GK-zweven.jpg
© Gie Knaeps

De weg naar de coven - zo heet een heksengroep volgens mijn bibliotheekboek - kronkelt gevaarlijk langs mistige wegen. Ik strand aan de geheimzinnige Zandkapel van Noorderwijk bij Herentals. Hier zou Leyan ergens moeten wonen. Even ben ik het spoor bijster, tot ik een witte heksenhoed op een paal zie. Ik rijd het zandpad op en houd halt aan een chalet. Op de open plek naast het houten huis staat een grote kleurige tent. In een put verzamelt een jongeman in middeleeuwse outfit hout voor een kampvuur.

De deur van de chalet gaat piepend open: daar is Leyan! Ze is vierenveertig, en met haar lange bruine haar en lichte ogen is ze zeker geen lelijke toverkol. 'Dat komt omdat ik een witte heks ben,' zegt ze. 'Een wicca.' En ze barst uit in een hikkend lachje dat me wél weer typisch lijkt voor haar soort.

Binnen is het warm en gezellig. Mijn gastvrouw schenkt twee flinke glazen wijn in. Als ik naar haar echte naam vraag, antwoordt ze 'Pascale Vermeulen'. Weinig enthousiast, want ze is vóór alles een heks.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven