Het zweven zoals het is: de heksensabbat

© Gie Knaeps

De weg naar de coven - zo heet een heksengroep volgens mijn bibliotheekboek - kronkelt gevaarlijk langs mistige wegen. Ik strand aan de geheimzinnige Zandkapel van Noorderwijk bij Herentals. Hier zou Leyan ergens moeten wonen. Even ben ik het spoor bijster, tot ik een witte heksenhoed op een paal zie. Ik rijd het zandpad op en houd halt aan een chalet. Op de open plek naast het houten huis staat een grote kleurige tent. In een put verzamelt een jongeman in middeleeuwse outfit hout voor een kampvuur.

"'Vliegen op mijn bezemsteel doe ik niet. Ik heb last van hoogtevrees'"

De deur van de chalet gaat piepend open: daar is Leyan! Ze is vierenveertig, en met haar lange bruine haar en lichte ogen is ze zeker geen lelijke toverkol. 'Dat komt omdat ik een witte heks ben,' zegt ze. 'Een wicca.' En ze barst uit in een hikkend lachje dat me wél weer typisch lijkt voor haar soort.

Binnen is het warm en gezellig. Mijn gastvrouw schenkt twee flinke glazen wijn in. Als ik naar haar echte naam vraag, antwoordt ze 'Pascale Vermeulen'. Weinig enthousiast, want ze is vóór alles een heks.

Leyan «Toen ik nog een kind was, zei onze pastoor al dat tegen mij: 'Jij bent een heks.' Hij zag dat ik in de wieg was gelegd om magie te beoefenen.»

Leyan «Mijn vader is weggegaan toen ik heel klein was; mijn moeder heeft me in haar eentje opgevoed.

»Toen ik dertien was, begon ze mij ook te beschuldigen van hekserij. Ze had een café, en als ik in de buurt was, stopte de jukebox met spelen. Of er vielen opeens bierglazen van de toog. Nu weet ik dat ík dat veroorzaakte, maar toen kon ik dat niet geloven. Ik voelde me ongelukkig, zonder goed te weten waarom.

»Ik ben dan van huis weggelopen. Ik wilde mezelf ontdekken. Tien jaar lang heb ik door Europa gezworven. Ik kwam aan de kost door druiven, appels en tabak te plukken. En als er niets te plukken viel, maakte ik muziek met een groepje straatmuzikanten.

»Rond mijn veertiende ben ik in Engeland beland. Daar heb ik Trish Lovelook leren kennen, een heks die zag dat ik bijzondere gaven had. Ze nam me mee naar magische plaatsen: Stonehenge, Glastonbury Tor. Eerst liep ik gewoon mee rond die grote stenen. Maar na een tijdje leerde Trish me handlezen en kaartleggen, dingen waar ik op straat iets mee kon verdienen. En gaandeweg heeft ze me ingeleid in wicca: een natuurreligie die nauwe banden heeft met de heksencultus.»

Leyan «Ze was wel op zoek, maar ze kon me niet vinden. Pas na die tien jaar rondtrekken heb ik weer contact met haar gezocht. Achteraf heb ik me daar wel schuldig om gevoeld, maar ik heb het goedgemaakt. Op het eind van haar leven woonde ze hier naast me in het bos. Ze was gehandicapt, en ik verzorgde haar.

»Ze nam er vrede mee dat ik een heks was, en ze heeft me zelfs verteld dat haar vader ook speciale gaven had. Hij woonde in Koningshooikt, en regelmatig kwamen er mensen naar hem toe om hun paarden te laten 'behandelen'. Dan stampte hij een paar keer flink op de grond; hij groef een mol op en schudde het diertje ondersteboven boven een wit doekje tot er bloed uit zijn bekje drupte. Dat doekje bleef dan miraculeus onbevlekt, en werd met een touw om de hals van het paard gebonden. Dat bood bescherming tegen kwade geesten en ongeluk.

»A propos: op de begrafenis van mijn moeder heb ik die pastoor uit mijn jeugd nog eens teruggezien. Ik stond keurig in de rij voor een hostie, maar toen ik aan de beurt was, draaide hij me de rug toe. Absurd, zeker als je weet dat de katholieke kerk het communieritueel - de hostie, de kelk - heeft overgenomen van de oerreligie waarop ook wicca gebaseerd is.»

U vindt het volledige artikel vanaf dinsdag 2 februari in Humo 3622

Volgende week in Humo
Luister naar Radio Heaven!

• Be Wicked