Dossier Verkrachting in België

, door (ab) en (jolien janzing)

'Eerst gaat hij me verkrachten, daarna word ik vermoord: dat was het enige waar ik aan kon denken. Ik moest die man tot rede brengen, ik móést het overleven.' Sarah (37) werd in april 1993 in haar kot overmeesterd door een man die zich voor politieman uitgaf. De dader bleek, net als Ronald Janssen in zijn jonge jaren, een serieverkrachter die in studentenhuizen opereerde. Na acht slachtoffers werd hij gepakt, en hij kreeg twintig jaar cel. 'Ik ben er zeker van: als hij vrijkomt, begint hij onmiddellijk opnieuw.'

19507_dossier-verkrachting-186.jpg

Enkele quotes uit het artikel

  • Psychologe Danièle Zucker «Samen met Schotland, Ierland en Engeland hebben wij verhoudingsgewijs het minst aantal veroordelingen in verkrachtingsdossiers. In 2006 ging het bijvoorbeeld maar om dertien procent. Het overgrote deel van de klachten bereikt de rechtbank nooit, omdat de dader niet gevonden is of bij gebrek aan voldoende bewijsmateriaal.»

  • Slachtoffer Sarah «Achteraf heb ik geworsteld met de vraag of ik het niet beter anders had aangepakt. Had ik me niet meer moeten verdedigen? Had ik moeten tegenstribbelen? Iemand zei me achteraf: 'Ik zou zijn ogen uitgekrabd hebben.' Maar ik wist dat ik geen schijn van kans had. Ga je je dan eerst laten verminken voor je verkracht wordt? Er wás gewoon geen goeie reactie.»

  • Danièle Zucker «Het is bijvoorbeeld belangrijk om een slachtoffer van verkrachting te laten voelen dat haar geen schuld treft, en te achterhalen hoe ze in die penibele toestand is beland. Want niet alle verkrachtingen zijn hetzelfde. Als je verkracht wordt in het toilet van een trein, dan overkomt het je - punt. Je gaat het toilet binnen, je belager duwt je tegen de muur, hij verkracht je, en hij vertrekt. Maar je hebt ook verkrachtingen waarbij de vrouw zich in een hinderlaag heeft laten lokken. Stel: ze ontmoet hem in een bar, en hij stelt voor om haar naar huis te brengen. Onderweg rijdt hij met zijn auto het veld in, en hij gaat haar te lijf: dat scenario zien we vaak. Bij die slachtoffers zie ik dikwijls een soort naïviteit, een goedgelovigheid in de medemens, die gevaarlijk kan zijn.»

  • Sarah «Keer op keer word je teruggeworpen op een ervaring die je liefst van al zou wegsnijden. En altijd opnieuw die beelden: hoe vernederd en geterroriseerd ik me voelde, hoe hij genoot van wat hij me kon laten zeggen en doen. Want het seksueel misbruik was één ding, maar die machtswellust kwam daar nog bovenop - al is dat misschien wel bij alle verkrachters zo.»

  • Danièle Zucker «Het aantal klachten over verkrachtingen is de jongste vijftien jaar spectaculair gestegen (van 557 verkrachtingsdossiers in 1994 tot maar liefst 2.955 in 2006: een stijging van 408 procent, red.). Maar dan het ontstellende nieuws: het aantal veroordelingen is in die periode niet evenredig gestegen, het is zelfs gezakt. In 1995 werd 20 procent van de daders gestraft, in 2006 was het dus nog maar 13 procent - ofwel iets meer dan één op tien daders.»

  • Danièle Zucker «Verkrachtingen van volwassenen, daar ligt niemand echt wakker van. Daar is de mentaliteit eerder: 'Bon, het is erg. Hij heeft haar verkracht, en dat mag niet. Maar ja, hij had wat gedronken en het is gebeurd. Wat moeten we daar nu mee? We zullen hem een straf met uitstel geven, als waarschuwing. Dan zal hij het wel niet meer doen.' Wat een ontstellende naïviteit!»

Het volledige artikel leest u in Humo 3622 van dinsdag 2 februari.

Humo 3622 02/02/2010

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 2 februari 2010

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

Humo cover Neem een
abonnement
op Humo
De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven