Dossier Verkrachting in België

humo-archief Maandag 1 februari 2010 - 10u05, door (ab) en (jolien janzing)

'Eerst gaat hij me verkrachten, daarna word ik vermoord: dat was het enige waar ik aan kon denken. Ik moest die man tot rede brengen, ik móést het overleven.' Sarah (37) werd in april 1993 in haar kot overmeesterd door een man die zich voor politieman uitgaf. De dader bleek, net als Ronald Janssen in zijn jonge jaren, een serieverkrachter die in studentenhuizen opereerde. Na acht slachtoffers werd hij gepakt, en hij kreeg twintig jaar cel. 'Ik ben er zeker van: als hij vrijkomt, begint hij onmiddellijk opnieuw.'

19507_dossier-verkrachting-186.jpg

Enkele quotes uit het artikel

  • Psychologe Danièle Zucker «Samen met Schotland, Ierland en Engeland hebben wij verhoudingsgewijs het minst aantal veroordelingen in verkrachtingsdossiers. In 2006 ging het bijvoorbeeld maar om dertien procent. Het overgrote deel van de klachten bereikt de rechtbank nooit, omdat de dader niet gevonden is of bij gebrek aan voldoende bewijsmateriaal.»

    'Sarah: 'Ik hield me zo stil mogelijk. 'Geen weerstand bieden,' dacht ik. 'Overleven'''
  • Slachtoffer Sarah «Achteraf heb ik geworsteld met de vraag of ik het niet beter anders had aangepakt. Had ik me niet meer moeten verdedigen? Had ik moeten tegenstribbelen? Iemand zei me achteraf: 'Ik zou zijn ogen uitgekrabd hebben.' Maar ik wist dat ik geen schijn van kans had. Ga je je dan eerst laten verminken voor je verkracht wordt? Er wás gewoon geen goeie reactie.»

  • Danièle Zucker «Het is bijvoorbeeld belangrijk om een slachtoffer van verkrachting te laten voelen dat haar geen schuld treft, en te achterhalen hoe ze in die penibele toestand is beland. Want niet alle verkrachtingen zijn hetzelfde. Als je verkracht wordt in het toilet van een trein, dan overkomt het je - punt. Je gaat het toilet binnen, je belager duwt je tegen de muur, hij verkracht je, en hij vertrekt. Maar je hebt ook verkrachtingen waarbij de vrouw zich in een hinderlaag heeft laten lokken. Stel: ze ontmoet hem in een bar, en hij stelt voor om haar naar huis te brengen. Onderweg rijdt hij met zijn auto het veld in, en hij gaat haar te lijf: dat scenario zien we vaak. Bij die slachtoffers zie ik dikwijls een soort naïviteit, een goedgelovigheid in de medemens, die gevaarlijk kan zijn.»

  • Sarah «Keer op keer word je teruggeworpen op een ervaring die je liefst van al zou wegsnijden. En altijd opnieuw die beelden: hoe vernederd en geterroriseerd ik me voelde, hoe hij genoot van wat hij me kon laten zeggen en doen. Want het seksueel misbruik was één ding, maar die machtswellust kwam daar nog bovenop - al is dat misschien wel bij alle verkrachters zo.»

  • Danièle Zucker «Het aantal klachten over verkrachtingen is de jongste vijftien jaar spectaculair gestegen (van 557 verkrachtingsdossiers in 1994 tot maar liefst 2.955 in 2006: een stijging van 408 procent, red.). Maar dan het ontstellende nieuws: het aantal veroordelingen is in die periode niet evenredig gestegen, het is zelfs gezakt. In 1995 werd 20 procent van de daders gestraft, in 2006 was het dus nog maar 13 procent - ofwel iets meer dan één op tien daders.»

  • Danièle Zucker «Verkrachtingen van volwassenen, daar ligt niemand echt wakker van. Daar is de mentaliteit eerder: 'Bon, het is erg. Hij heeft haar verkracht, en dat mag niet. Maar ja, hij had wat gedronken en het is gebeurd. Wat moeten we daar nu mee? We zullen hem een straf met uitstel geven, als waarschuwing. Dan zal hij het wel niet meer doen.' Wat een ontstellende naïviteit!»

Het volledige artikel leest u in Humo 3622 van dinsdag 2 februari.

6 reacties

reageer ook 

Donderdag 4 februari 2010 - 20u13

hoera

We mogen van de foto en het artikel zeggen wat we willen. Degoutant, schokkend of sensatiezoekend. Jullie hebben allemaal gelijk, maar vergeet wel de essentie van het artikel niet. Daders van zedenmisdrijven worden niet hard genoeg gestraft. Door al onze regeltjes en wetten doen we stilaan onszelf de das om. Ik stel me zelf steeds de vraag hoe een advokaat zou reageren als zijn dochter het slachtoffer zou worden van een groepsverkrachting ( wat by the way bijna dagelijkse kost is ).

 

Donderdag 4 februari 2010 - 14u27

tine

Alhoewel ik wekelijks de humo koop had ik deze week toch zin om ze in de rekken te laten liggen. Staat humo er wel eens bij stil wat deze cover teweeg brengt bij slachtoffers. Als slachtoffer ( zelfs na 20 jaar) ben ik er niet goed van. Met het artikel en de aandacht dat er aan dit onderwerp gegeven wordt kan ik leven, maar deze week wordt de humo bij mij niet met de cover omhoog op tafel gelegd.

 

Donderdag 4 februari 2010 - 13u32

jo

Degoutant en sensatiezoekend artikel. Ik lees als abonnee Humo 30 jaar en ben fervent fan maar als dit de reactie is op het succes van rioolblaadjes als Dag Allemaal dan hoeft het voor mijn niet meer. Die foto op de voorpagina ook, jongens toch. En dan die beschrijvingen, als er een ziekelijke aso met zulke ideeën dit leest zal hij ze na lezing zéker in de praktijk brengen. Altijd hetzelfde met Janzing en de andere oppervlakkige vrouwelijke redacteurs.. Heimwee naar Raf en Danny krijg ik ervan.

 

Donderdag 4 februari 2010 - 13u03

darline

@Regent:Uw reactie slaat absoluut nergens op. Het vermeende (lage)IQ van de dame, is hier niet relevant. Wat de vrouw probeert duidelijk te maken,is dat de verkrachting zodanig ingrijpend was, dat ze jaren nodig had, om haar leven terug op het spoor te krijgen. Ik durf wel te betwijfelen of u zo'n goede leerling was. Uw oppervlakkig betoog begint met een hoofdletter, en eindigt met een punt..een 'volzin' dus.Ik hoop dat er ooit iets verandert aan de slappe Belgische wetgeving inzake verkrachting

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

imu proefabo
Humo 3868 21/10/2014Humo 3867 14/10/2014Humo 3866 07/10/2014Humo 3865 30:09:2014Humo 3864 23/09/2014Cover 3863 16/09/2014

Wil je als eerste op de hoogte zijn van wat er leeft op Humo.be? Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven