Exclusieve voorpublicatie: de memoires van Michel Bourlet, procureur in de zaak-Dutroux

Over de bevrijding van Sabine en Laetitia:

'Die avond van 15 augustus 1996 heeft iedereen rechtstreeks meegemaakt op de nationale en buitenlandse televisiezenders: de bevrijding van Sabine en Laetitia uit hun kooi in Marcinelle, de persconferentie in Charleroi, de terugkeer van de meisjes naar hun familie en het volksfeest op de Place des Trois Fers in Bertrix, rond de vreugdevuren waarin de affiches van vader Deleuze werden verbrand. Persoonlijk onthoud ik vooral de blijde intrede van de pas bevrijde meisjes in de ziekenhuisboeg van de rijkswachtkazerne van Charleroi, en de knipoog en de omhelzing van de vader van Laetitia. Ik had me aan mijn onzinnige belofte gehouden!

We waren vooral stomverbaasd en daarna sprakeloos van bewondering om de spontaneïteit van Sabine, het kleine meisje van twaalf dat we niet zochten, en voor wie de rijkswacht alle hoop al had opgegeven. Ze fladderde van de ene naar de andere en kwetterde honderduit, alsof ze zo de stille calvarie van haar wekenlange gevangenschap in enkele ogenblikken kon wegvlakken. We wisten toen nog niet hoe smerig de vernederende gevangenis was waarin ze zo lang was vastgehouden.'

Bekijk een computersimulatie van de kelder van Marc Dutroux

'Het succes van ons 'blitzonderzoek' van zes dagen mag ons niet doen vergeten welke fouten we die hele week hebben gemaakt, en die de pijnlijke gevangenschap van de slachtoffers met minstens vijf dagen hebben verlengd.
Waarom hebben de leden van de cel Verdwijningen, die er nochtans van in het begin bij waren in Bertrix, de magistraten niet één keer op het bestaan gewezen van deze 'interessante verdachte van de zedenpolitie', die ze al meer dan een jaar - meer bepaald sinds de verdwijning van Julie en Mélissa - in het oog hielden, samen met de BOB van Seraing en Charleroi?
Waarom hebben ze gewacht tot uit het buurtonderzoek de naam van Marc Dutroux naar voren kwam om ons over hem te spreken?
Misschien wel omdat ze ook tegen de Luikse onderzoeksrechter Martine Doutrèwe niet over hem gesproken hadden! Het stoort me ook nog altijd dat de huiszoeking van 13 augustus in Marcinelle niets opleverde.

Ik heb tijdens het assisenproces in Aarlen langdurig commentaar gegeven op de surrealistische getuigenis van de onderzoeker die de huiszoeking had geleid (Bourlet heeft het over wachtmeester René Michaux, die eerder al een huiszoeking verknald had toen hij niet merkte dat Julie en Mélissa nog levend in de kelder zaten, red.). Als je een verdwenen meisje zoekt in het huis van een verdachte die al eens zwaar is veroordeeld voor vergelijkbare feiten en van wie je weet dat hij kan recidiveren en schuilplaatsen kan bouwen, dan verzegel je dat huis niet na een kort onderzoek van twee uur en na het verzamelen van enkele sporen. Neen, dan moet je doorgaan, desnoods de hele nacht, om beslissende indicaties te kunnen vinden. En die waren er in overvloed! Want toen het huis enkele dagen later, na de vrijlating van Laetitia en Sabine, opnieuw werd doorzocht, vonden de onderzoekers van het 3de SRC in Brussel alle brieven van Sabine die Dutroux onder de mat van de trap had verstopt.
En op een videocassette die de 13de augustus in beslag was genomen, was niet alleen te zien hoe Dutroux en Martin verdachte werkzaamheden uitvoerden, maar waren ook sporen van de schuilplaats zelf te zien. Op dezelfde cassette stonden beelden van Dutroux terwijl hij een slachtoffer aan het verkrachten was, en op een andere cassette was te zien hoe hij twee andere slachtoffers verkrachtte.'

Lees het volledige fragment in Humo 3624 van 16-02-'10.