De 7 Hoofdzonden volgens Annemie Struyf

© Johan Jacobs

Annemie Struyf moest onlangs in een Israëlische luchthaven wachten op haar vlucht. Ze stapte er een shop binnen en ontdekte dat ze er goeie lingerie verkochten voor veel minder geld dan in België. Ze kocht meteen vijf setjes en was in de wolken. Tot ze haar Visa-afrekening kreeg: bleek dat ze zich vergist had bij de omrekening van sjekel naar euro.

Als het praktische leven al zo lastig is, hoe ingewikkeld moet het spirituele leven dan zijn? Dat is de vraag waarop Annemie Struyf een antwoord zoekt in 'In godsnaam', het Eén-programma waarvoor ze op pad ging met nonnen en zenboeddhisten, monniken en bekeerde moslima's. Hét moment voor een 7 Hoofdzonden!

"'Ik zou heel graag hebben dat God bestaat'"

Hoogmoed

HUMO Je hebt weer eens een spraakmakend programma afgeleverd. Wordt een mens daar stiekem een klein beetje hoogmoedig van?

Annemie Struyf «De kijkcijfers zijn erg goed. Ik voel ook op straat dat het leeft, ik hoor zelfs dat leraars op school tijd maken om erover te discussiëren. Dat doet geweldig veel deugd, maar hoogmoedig word ik daar niet van. Zeker niet na de heisa rond de eerste aflevering, over Vlaamse meisjes die zich tot de islam bekeerd hadden. Ik ben hard aangepakt: ik zat in het oog van een mediastorm, ik werd en word belaagd door haatmails en er loopt een juridische procedure. Om die reden kan ik er nu niks over zeggen, maar als er zo'n bom ontploft, ga je toch onvermijdelijk vragen bij jezelf stellen. Nu, ik weet dat ik recht in mijn schoenen sta. Ik heb met alle mensen duidelijke afspraken gemaakt, en die heb ik te allen tijde gerespecteerd.

»Vroeger, toen ik nog voor Humo schreef, zei ik al tegen mijn interviewees: het is pas goed als we allebei content zijn. Ik wou dat zoveel mogelijk mensen me graag zagen. Maar met dit thema moet je een stap verder gaan. Ik ben totaal onbevangen in de wereld van al die geloofsgemeenschappen gestapt, maar ik ben het aan mezelf en de kijkers verplicht om eerlijk te vertellen wat ik meemaak. De mensen met wie ik in contact kwam, brengen hun tijd door met geloofsgenoten die hen alleen maar bevestigen in hun overtuiging. Door mee te werken aan mijn programma hopen ze zieltjes te winnen. Als zij dan merken dat ik daar bedenkingen bij heb, en meer nog: dat veel kijkers mijn gevoel delen, is dat choquerend voor hen.

»Ik vind het heel jammer dat Linsey en Ali, het koppel uit de eerste aflevering, achteraf persoonlijk geviseerd is (na de uitzending opende de stad Gent een onderzoek omdat het koppel een schijnhuwelijk zou hebben gesloten, red.). Zelf stelde ik mij vragen over de aanpak van Al Minara (de schimmige organisatie die niet toeliet dat er op haar meetings gefilmd werd, red.): zij beschermen die vaak naïeve meisjes te weinig, maar ze bleven zelf buiten schot. Daar kan ik niks aan doen.

»Of neem de aflevering over Ratu Bagus, de Balinese goeroe die met shakesessies kankers en andere ziektes zou genezen. De deelnemers beseffen het niet, maar dat is dus echt bedenkelijk. Ze gebruiken bijvoorbeeld iets dat ze tabak noemen. Mijn geluids- en cameraman hebben het geprobeerd: het duurde een tijdje voor ze weer met beide benen op de grond stonden, hoor.

»Ik had daar een tropische infectie opgelopen, maar van de goeroe mocht ik die niet door een dokter laten behandelen. Terug thuis moest ik meteen naar het ziekenhuis: een dag later en het had fataal kunnen zijn, zeiden de specialisten. Natuurlijk zie ik wel dat sympathieke mensen hun hoop op zo'n goeroe vestigen, en natuurlijk vind ik het moeilijk om hun droom in duigen te slaan, maar ik zou het toch ook niet op mijn geweten willen hebben dat zieke mensen door mijn programma in Bali genezing gaan zoeken.»

HUMO Los van dit concrete programma: hoeveel professionele twijfel heb jij nog?

Struyf «Als tv-maker: heel veel. Ik heb het gevoel dat ik nog van alles moet leren. Ik ben laat televisie beginnen te maken, en ik werd lang gezien als de vreemde eend in de bijt. Ik breng nooit afstandelijk verslag uit: ik doe mee, ik leef mee, ik praat anders dan de klassieke journalist. Dat spontane beginnen mensen nu wel te aanvaarden, denk ik. Als ik aan het werken ben, vergeet ik de camera: da's een zwakte, maar ook een kracht.»

HUMO Je laat je bijvoorbeeld ook ongeschminkt uit je bed halen met de camera erbij. Is elke ijdelheid jou vreemd?

Struyf

«Absoluut niet. Toen ik in de montagecel de beelden bekeek, werd ik echt triest. Ik zie er vréselijk uit: haar dat alle kanten op steekt, rimpels goed zichtbaar, wallen onder mijn ogen... Dat krijg je als je een late veertiger in het midden van de nacht uit haar bed haalt. Maar ja, ik had nu eenmaal beloofd om te leven zoals die bedelmonniken, en zij hadden ook geen tijd om zich op te tutten.

»Ik denk wel eens: 'Misschien is het toch tijd voor wat oplapwerk.' Maar als ik me dan afvraag wat ik precies zou willen, weet ik het niet goed. Ik zie ook de voordelen van ouder worden. Ik ben nooit een schoonheid geweest, dus ik hoef niks hoog te houden. Een babe moet dat wel, want het was haar grote troef.

»Mijn kinderen vinden dat ik er nu beter uitzie dan twintig jaar geleden: toen liep ik rond in zwartleren pakjes met rood haar in een wilde coupe. En als tiener droeg ik hele losse, brede kleedjes, bottinnen en parka's. Terwijl ik echt een goed figuur had! Als ik nu zie hoe jonge meisjes durven te tonen hoe mooi ze zijn, met strakke jeans en passende truitjes, dan bloedt mijn hart. Zo'n kans gemist!»

U vindt het volledige interview met Annemie Struyf vanaf dinsdag 22 februari in Humo 3625

IN GODSNAAM
Eén, maandag 29 febr., 21.10

Annemie Struyf in Uitlaat

In godsnaam (1)

Ik kan niet meer wachten tot Annemie Struyf ons inwijdt in de godsdienstige rituelen van de bosjesmannen. Annemie met enkel een vodje aan, die kan mij krijgen.

Simon H.

Als ze het eerst in haar mond propt: ons ook.

Lees nog uitlaatberichten over Annemie Struyf en 'In godsnaam'

• één: \'In godsnaam\' met Annemie Struyf