Amy Macdonald

© (foto: Nicky Emmerson)

Enkele dagen voor we Macdonald ontmoeten heeft ze in haar hometown Glasgow opgetreden in de Barrowlands Ballroom, waar ze voor haar debuut het toepasselijk getitelde 'Barrowlands Ballroom' over schreef.

"'Een andere richting inslaan? Geen idee hoe ik dat zou moeten doen'"

HUMO Hoe was Barrowlands?

Amy Macdonald «Geweldig, dank je. Er zijn over de hele wereld een hoop mooie concertzalen, en een hoop waar ik nog niet heb gespeeld, maar tot dusver is Barrowlands voor mij de mooiste. Als ik er door de deur stap, voel ik me opgewonden, thuis... Het was de derde keer dat ik er stond.»

HUMO Heb je 'Barrowlands Ballroom' meteen gespeeld om het publiek niet de hele avond te laten wachten?

Macdonald «Ik heb het níét gespeeld - en daarmee iedereen teleurgesteld. Knal vergeten! Ik mag van geluk spreken dat ze me nog hebben laten gaan (lacht).»

HUMO In 'This Is the Life' bezong je hoe je jarenlang had gedroomd van een leven als singer-songwriter. Bevalt het je een beetje?

Macdonald «Ik ben er dol op, ik voel me bevoorrecht, maar 't is een veel zwaardere job dan ik had gedacht. Iedereen denkt dat je het ene concert speelt en dan gaat feesten tot het volgende, maar zo zit het niet in elkaar. 't Is gigantisch hectisch: er zijn tijden dat ik niet aan vier uur slaap per nacht kom. Na drie jaar besef ik dat ik voor die momenten op het podium een hele hoop dingen moet doen die er nu eenmaal bijhoren, dingen die blijkbaar net zo belangrijk zijn als de muziek zelf. Jammer, maar helaas.»

HUMO Wat zou je schrappen?

Macdonald «Dit (lacht). Ik vind het niet zo erg om interviews te doen, maar ik zit hier nu al drie uur in deze zetel en ik mag er voorlopig niet uit. Dat begint me op de zenuwen te werken. Het verbaast me telkens weer wat jullie allemaal van me willen weten, terwijl ik mezelf honderd procent normaal en zelfs een beetje saai vind. Als je mij zou bespioneren, zou je gechoqueerd zijn: ik poets, kijk televisie, zoek vrienden op... Hetzelfde als alle andere mensen. Ik vind mezelf gewoon niet zo interessant.»

HUMO Je muziek is dat volgens een hoop mensen wél.

Macdonald «Ik weet niet of ik mijn muziek zélf wel zo interessant vind. De songs voor 'This Is the Life' heb ik geschreven terwijl ik nog op school zat, met als enige reden dat ik zin had om ze te schrijven. De nieuwe songs zijn ontstaan in de wetenschap dat miljoenen mensen ze te horen zouden krijgen, maar ik wilde me op geen enkel moment afvragen hoe ze erop zouden reageren: dan zou het tien keer moeilijker geweest zijn. Ik heb gewoon weer voor mezelf proberen te schrijven, over wat ik om me heen zie, over de mensen die ik ontmoet. Dat is gelukt: 'A Curious Thing' was een natuurlijke, normale bevalling, even makkelijk als de eerste keer. Nu pas begin ik nerveus te worden, nu ik interviews moet doen.»

Het volledige interview met Amy MacDonald leest u in Humo 3627 van dinsdag 9 maart 2010.

Amy MacDonald: fotospecial

• Klik hier voor de fotospecial van Amy MacDonald