De N47 in Lokeren: het kruispunt van de dood

, door (sue somers)

lokeren
© Marco Mertens

Vijf jaar geleden, op 12 januari 2009, zetten de dokters van de PICU, de dienst intensieve zorgen van de pediatrische afdeling van het UZ Gent, de machines af die Charlien De Coen kunstmatig in leven hielden. Voor het twaalfjarige meisje was er geen hoop meer. Drie dagen eerder was de eerstejaars van het Lokerse Sint-Lodewijkscollege ’s ochtends met haar fiets onder een vrachtwagen terechtgekomen.

Charlien is maar één naam op de dodenlijst van kilometerpunt 25,61 van de N47. Volgens de recentste cijfers van het Vlaams Agentschap Wegen en Verkeer – dat geen dodelijke wegen maar wel dodelijke kilometerpunten inventariseert – stierven op het kruispunt van de Koning Boudewijnlaan en de Molenstraat in Lokeren tussen 2010 en 2012 drie mensen. Eén van hen was Kris Achten, een vader van drie jonge kinderen die ’s ochtends met zijn motor op weg was naar zijn werk bij Arcelor Mittal in Gent. ‘We zijn in shock,’ liet de moeder van Kris optekenen toen de lokale correspondent van Het Laatste Nieuws de familie om een reactie vroeg. ‘De politie heeft ons wel laten weten dat Kris in zijn recht was. Het is verschrikkelijk dat we hem op zo’n manier en zo jong moeten verliezen.’

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven