Walter Grootaers en Frank Vander Linden, het dubbelinterview

© Johan Jacobs

In de hoofdstad, waar hotemetoten op dit ogenblik in beide landstalen ten onder gaan aan het wereldprobleem Brussel-Halle-Vilvoorde, dartel ik naar een woning in de omgeving van de vaak door Japanners gefotografeerde tramhalte Station Meiser. In dat huis brengt een antiquarische lift met een lekker ratelende traliedeur - O, film noir! - me naar een appartement op de vijfde verdieping, waar ik geheel volgens de afspraak Walter Grootaers (55) en Frank Vander linden (46) tref. Hun aanblik doet me net zo lang in mijn geheugen bladeren tot ik op 'Walter Grootaers is overal' stuit, een nummer van De Mens: 'Walter Walter een dikke laag/ Over je hersens of in je maag/ Al eeuwenlang tot 's avonds laat/ Een gulle lach en een nieuwe plaat.'

"'Ik ken de intellectuelen van Vlaanderen alle vijf. Ik speel met ze in een rockgroep'"

Enkele quotes van Grootaers en Vander Linden

• Grootaers «Ik ben me bewust van het imago dat men mij probeert aan te meten, en dat imago varieert: de rocker, de volksjongen, 'één van ons'. Daar klopt altijd wel iéts van, maar het geeft nooit het totaalbeeld weer.»

• Grootaers «Waarom zou iemand uit de arbeiderswereld niet liberaal kunnen zijn? De sp.a associeer ik tegenwoordig met upper middle class. Ik ken nog maar weinig arbeiders die voor de sp.a stemmen, eerlijk gezegd. En dat zal wel meer met die partij dan met het socialisme te maken hebben.»

• Vander Linden «Vijfenzeventig percent van wat je mooi vindt aan muziek heeft wellicht met de pose, de theatraliteit te maken: je kunt er jezelf op projecteren. Muddy Waters ging helemaal op in 'I'm a man' en even later liep hij in de coulissen met een handdoek om zijn hoofd, opdat zijn kuif niet uit model zou raken. Je zoekt toch vooral de assertiviteit van de rock op? En die heeft te maken met kicks, met iets dat je hart sneller doet slaan.»

• Vander Linden «Volgens mij bestaat het publiek niet. Of is het hooguit een amorfe massa. Na een optreden komt er altijd wel iemand zeggen dat de bas te hard stond, en je mag er op rekenen dat iemand anders je vijf minuten later komt vertellen dat de bas veel te zacht stond. Wat is dan het publiek? Een aantal meningen die elkaar opheffen. Laat ik zeggen dat ik dankbaar ben voor mijn lot.»

• Grootaers «Ik geef toe dat ik me in het buitenland meer op mijn gemak voel dan hier, vooral als mijn kinderen erbij zijn. Ik zal wel nooit meer loskomen van het Walterschap, maar ik wil daar niet zielig over doen: ik tors het niet.»

• Grootaers «Intellectuelen bereik je altijd, want die blinken wat muziek en kunst betreft uit in slechte smaak (lacht). 't Zijn vooral de pseudo-intellectuelen die enige begeleiding nodig hebben: die zoeken ze dan in hún weekblad, hún krant en hún televisiezender. Wat dié media goed vinden, vinden ze voor het gemak ook goed. Daar zijn het namelijk pseudo-intellectuelen voor. Echte intellectuelen staan voor alles open. Ik ken ze alle vijf in Vlaanderen (lacht). Ik speel met ze in een rockgroep (lacht).»

Het volledige interview vindt u in Humo 3634 van dinsdag 27 april 2010.