Harper Simon (zoon van Paul)

© Autumn De Wilde

"'Ik schrijf alleen als het schuldgevoel uit mijn poriën begint te gutsen'"

In 2000 was er het titelloze debuut van zijn postpunkgroepje Menlo Park, maar het zou bij die ene plaat blijven. En nu, in het jaar 2010, is Harper Simon weer boven water met zijn solodebuut, een titelloze plaat met tien mooie liedjes waarmee hij zich evenwel niet uit de schaduw van zijn beroemde vader weet te spelen.

De lijst van gastmuzikanten is overigens een soortement who's who van de huidige muziekscène, én die van veertig jaar geleden: Charlie McCoy op de mondharmonica, Al Perkins op de dobro, Dylan-producer Bob Johnston achter de knoppen, en Inara George (dochter van Lowell), Petra Haden (dochter van Charlie), en Sean Lennon aan de microfoon. Ook vader Paul leverde een paar gastbijdragen.

Harper Simon «'t Was bij moment best adembenemend, ja, want ik ben een grote fan van al die mensen. Ik heb mezelf af en toe even in de wangen moeten knijpen.»

Simon «Nee, hoor (lacht): ik hou me niet in. Ik héb de hele tijd vragen gesteld. Meestal tijdens de breaks. En soms hoefde ik niet eens mijn mond open te doen, Bob Johnston vertelt bijvoorbeeld non-stop over zijn gouden dagen.

»De Nashville-gasten heb ik wel veel vragen gesteld. Zij komen uit een ander, magisch tijdperk. Ze hebben op dozijnen klassieke platen gespeeld, maar die jongens bekijken het zo niet - voor hen is het allemaal gewoon werk. Nashville is a cool town, en de studiomuzikanten behoorden tot de beste ter wereld. Ze speelden vaak drie sessies per dag, en ze waren simpelweg niet onder de indruk van de grootheden met wie ze samenwerkten. 's Morgens speelden ze op de een of andere traditionele countryplaat, en 's middags hadden ze een sessie met Leonard Cohen, maar die vonden ze niet noodzakelijk specialer. En ze hadden allemaal in de studio gezeten met Bob Dylan, alleen herinnerden ze zich daar niet veel meer van: all in a day's work.»

Het volledige interview vindt u in Humo 3635 van dinsdag 4 mei 2010.