Rock Ahoy: Stormy Weather [video]

'I've got my pride and I know how to hide / All my sorrow and pain / I'll do my cryin' in the rain': drie even simpele als hartverscheurende zinnetjes, die in 1962 perfect meerstemmig de eeuwigheid in werden gezongen door The Everly Brothers.

 Veel minder bekend is de versie die u zondag te horen krijgt: akoestisch, zo mogelijk nóg snijdender, en in 1963 opgenomen door de schrijfster van de song zelve: Carole King. Ze schreef het nummer samen met Howard Greenfield in de Brill Building, de legendarische songfabriek in New York. King hield kennelijk van regensongs, want in datzelfde jaar bracht ze 'It Might As Well Rain Until September' uit, een liedje dat ze had neergepend met haar echtgenoot Gerry Goffin, eveneens songschrijver in de Brill Building.

Goffin & King zijn overigens de grote voorbeelden van She & Him (oftewel Zooey Deschanel en M. Ward), eveneens in de uitzending van zondag met 'In the Sun'.

In 1963 sloot het echtpaar Goffin-King een deal met Dimension Records, een nieuw label: ze zouden hits blijven schrijven voor anderen, maar Carole zou voortaan ook naar voren geduwd worden als popidool. Helaas: ze was een uitstekende zangeres, maar niet bijzonder fotogeniek en bovendien cameraschuw.

Ze bracht nog enkele goedbedoelde singletjes uit, maar het werd niets met haar zangcarrière, en ze keerde met hangende pootjes terug naar de schrijfhokjes van The Brill Building. Pas in 1971 nam ze revanche: met de millionseller 'Tapestry', waarop ze zelf al de hits zong die ze geschreven had voor grotere sterren als Aretha Franklin en The Shirelles.

Er is de schoonheid van het understatement, maar er is ook de kracht van het bombast: niets maakt een regensong zo dramatisch als realistische geluidseffecten. In onze lijst staan drie van de meest barokke onweersongs aller tijden. Voor de intro van 'Walking in the Rain' (The Ronettes, 1964) componeerde Phil Spector een donderslag die zo spectaculair was dat-ie hem een Grammy voor Best Sound Effect opleverde. Het was de enige Grammy die Spector (toch the first tycoon of teen, zoals schrijver Tom Wolfe hem noemde) ooit ontving. Voor één donderslag!