Kevin Janssens: single op de dansvloer

© Johan Jacobs

Als we na het interview nog wat staan na te pissen in het toilet van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, zegt Kevin Janssens: 'Nú weet ik het weer. Het grasmachien. Steek dat er maar tussen.' En terwijl we onze handen wassen, vertelt hij een verhaal van vroeger dat hem ten voeten uit typeert. Later meer daarover.

"'Hoe slecht kan een mens op het leven voorbereid zijn?'"

Typering twee: we hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar iedereen met wat kennis van zaken heeft me op het hart gedrukt om vooral op tijd op de afspraak te zijn. Kevin Janssens heeft een hekel aan laatkomers en is zelf versplinterend stipt. Benieuwd. Om vijftien seconden voor elf schakel ik mijn bandopnemer in; exact vijftien seconden later zwaaien de glazen deuren open. Enter Kevin Janssens.

Drie: we hebben op zijn verzoek afgesproken in CAMU, de cafetaria van het museum. Dat wordt voor driekwart door buitenlanders bevolkt, en voor het overige kwart door Vlamingen die museumminded zijn en niet per se gaan krijsen als ze een tafeltje verder een god uit 'Sterren op de dansvloer' zien zitten, met zijn haar nog nat van de douche.

HUMO Twee uitzendingen geleden deden jullie in 'Sterren op de dansvloer' een heerlijke persiflage van de jury.
Kevin Janssens «We deden het zelf in onze broek van het lachen.»

HUMO Het leek me een beetje riskant. Die Rony Daelemans ziet er niet de vrolijkste uit, en hij moet een week later wel jouw paso doble quoteren.
Janssens «Het klinkt als praat, maar dat zegt alles over dat programma en die groep mensen. Na de uitzending hangt iedereen samen aan de toog. Dan worden er complimenten gegeven en opmerkingen en grappen gemaakt.»

HUMO Het verbaasde me dat de mooiste stommiteit van Daelemans - 'De jury is volledig anoniem' - er niet in zat.
Janssens «Er is veel uitgeknipt, we hadden er een sketch van een uur van kunnen maken. Maar we waren het er anoniem over eens dat we niet té hard moesten overdrijven (lacht).»

Bekijk het filmpje met de persiflage van de jury:

HUMO Ik heb de historie van 'Sterren op de dansvloer' eens overlopen, en wat me opvalt is dat onze gekleurde medemensen er altijd meteen uitvliegen: Sandrine, Anissa Temsamani, Wouter Van Bellingen... Horen die niet net méér ritme in de heupen te hebben dan bleke mensen?
Janssens «Dat is toeval, wed ik. Sandrine was destijds de uitgesproken favoriete om te winnen, en ik denk dat dat haar de das heeft omgedaan: mensen stemmen op underdogs, niet op topfavorieten. En Wouter, mja, een héle fijne kerel, maar hij danste als een houten tuinbank, met permissie (lacht). Het blijft een dansprogramma, hè. 't Is geen bonte avond.»

HUMO Jij hapert telkens als je een stijve wals moet dansen, maar bij een rumba ben je niet te houden. 't Is een voor de hand liggende vraag, maar wat zegt dat over jou?
Janssens «Ik ben een Leeuw van sterrenbeeld, een vuurteken. Ik begin niet aan iets, ik smijt me erin. Ik ben veel meer emotioneel dan rationeel. Geef mij een scenario, en ik vertel je na tien bladzijden of het mij ligt of niet.

Of in discussies: als ik echt van iets overtuigd ben of iets belangrijk vind, dan zal ik met veel vuur en met grote handgebaren mijn mening verdedigen. Niet om per se gelijk te halen, maar omdat ik zo ben: mijn enthousiasme ligt op mijn tong, het is er soms te snel uit.»

HUMO De lastige twijfelstrook tussen enthousiast en drammerig.
Janssens «In discussies word ik rap emotioneel. Ik ben ermee bezig hoor, want ik wéét dat ik soms agressief overkom. In interviews met andere acteurs lees ik vragen als: 'Die Kevin, dat is toch een moeilijke om mee te werken? Die is toch arrogant?' Zelf vind ik dat niet. Ik zeg het gewoon direct als iets me niet aanstaat.

Ik ben soms bang dat mensen mij met mijn rollen gaan identificeren. Dat ze denken: die zal in het echte leven ook wel zo zijn. Ik kan soms kwaad en somber kijken als ik over straat loop, dat mensen zeggen: amai, wat hebt gij? Maar dat is gewoon mijn blik, mijn uitdrukking.

Ik hoef daar niet mee bezig te zijn, vind ik, maar ik denk er toch over na.»

***

HUMO De jaren tussen hun twintigste en hun dertigste zijn voor veel mensen een soort testrit: je eigen stijl vinden, vertrouwen zoeken.
Janssens «Precies. Voor mij was het een heel woelige periode, waarin heel veel gebeurd is. Je probeert een plaats te verwerven in je beroep - acteren gaat gepaard met veel onzekerheid en twijfel aan jezelf. Pas als je wat hebt laten zien en voelt dat je geapprecieerd wordt, wordt die twijfel stilaan minder. Mijn zelfvertrouwen is iets van de laatste twee, drie jaar. En dan nog.

En privé was het een hobbelig parcours. Ook op dat vlak ga ik er honderd procent voor. En als het dan mislukt, kan ik het heel moeilijk weer loslaten, vrees ik. Hoe slecht is een mens eigenlijk voorbereid op het leven? Op school word je klaargestoomd voor de maatschappij, maar als je er dan aan begint, merk je snel dat je alles nog moet uitzoeken. Je moet je plekje zoeken in de chaos, en dan komen daar nog eens gebroken liefdes bij, en het verlies van mensen, ouders die sterven... En niemand die kan zeggen wat je moet doen, en hoe.

Het was een turbulente maar - achteraf bekeken - ook erg boeiende periode. Dertig worden vond ik verschrikkelijk. Ik voel me helemaal geen dertig, maar ik had dat getalletje in mijn hoofd gestoken. De maatschappij verwacht van alles, vrienden zijn getrouwd, er zijn er al die kinderen hebben, en ik? Ik loop achter. Ik misluk. Ik heb het verkeerde pad gekozen. Onzin, natuurlijk: als dat je weg niet is, moet je 't vooral niet willen najagen. Kalm blijven, het komt wel.»

Lees het volledige interview in Humo 3637 van 17-05-2010

Bekijk de dolkomische Super8-filmpjes starring Kevin Janssens »