De 7 Hoofdzonden volgens Alex Agnew

Maar na drie geslaagde theatershows lijkt Vlaanderen hem eindelijk in de armen te sluiten. Deze week verschijnen een boek met de hoogtepunten van die shows ('Alex Agnew: Superheld') en een dvd van 'More Human than Human', zijn laatste programma. Maar eerst: de 7 Hoofdzonden!

Alex Agnew «Als je vrijwillig op een podium gaat staan om mensen te laten lachen, moet je ook denken dat je het kúnt. Je moet in jezelf geloven en vooral niet te bescheiden zijn, anders bak je er niks van. Een zekere arrogantie is mij dus niet vreemd: ik weet wat ik waard ben.

»Op zich is arrogantie geen slechte eigenschap, laat staan een zonde. Ik heb geen enkel probleem met mensen die trots zijn op wat ze doen, zélfs niet als ze vol zijn van zichzelf, zolang ze maar niet neerkijken op anderen. Soms zie ik klanten in een restaurant het personeel afsnauwen, omdat ze zich beter wanen dan hen: dat begrijp ik niet.»

Agnew «Natuurlijk wel. Vaak zelfs. Als ik op straat loop, denk ik constant: 'De wereld loopt vol debielen.' Dat is één van de redenen waarom ik komiek ben geworden: om dat aan te klagen. Op het podium vergroot ik dingen uit om de mensen te laten lachen, en ik meen ook niet alles wat ik zeg - het blijft humor. Maar in het dagelijkse leven probeer ik iedereen altijd met respect te behandelen.

»Aan de ene kant schuilt er een grote misantroop in me, maar aan de andere kant ben ik een sociaal dier. Niks is gevaarlijker voor me dan alleen thuis zitten en nadenken. Als ik te lang alleen ben, dénk ik mezelf depressief. Ik heb contact met anderen nodig om me goed te voelen.»

Agnew «Ik maak me geen illusies: wellicht vinden een hoop mensen mij een lul. Ik heb een grote mond op het podium, dus denken ze dat ik in het echt ook zo ben.

»Als je een beetje bekend bent, heb je geen controle meer over wat anderen van je denken. Je hoeft maar een café binnen te stappen, en de helft van de mensen denkt al: 'Kijk, daar heb je die tiep van de tv. Wie denkt hij wel dat hij is?' Ze gaan er automatisch van uit dat je een dikke nek hebt. In Vlaanderen zijn 'bekend' en 'asshole' vaak synoniemen.»

Agnew «Ik zou liegen als ik nee zei. Ik wil dat iedereen mij fantastisch vindt, anders zou ik niet op een podium gaan staan.

»Als artiest krijg je voortdurend met de mening van anderen te maken, vaak van mensen die je van haar noch pluim kent. Ongelooflijk wat ik al allemaal over mezelf op onlineforums en blogs heb gelezen. Meestal dingen als: 'Denkt die Alex Agnew nu echt dat hij grappig is?' Of: 'Alex Agnew is fake. Mislukte rock-'n-roller!' Onnozele praat, ik weet het wel, maar zoiets lees je niet graag over jezelf. Ik doe mijn job met passie, en het doet pijn als iemand je dan uitlacht.

»Je hebt ook zieke geesten die dingen schrijven als: 'Ik hoop dat zijn kind kanker krijgt.' Wat bezielt zo iemand? Dat vind ik het erge aan het internet: de grootste losers krijgen opeens een megafoon om hun mening over alles en iedereen te verkondigen. Vroeger bleef hun zielige praat beperkt tot het café, nu bereiken ze de hele wereld.»

Agnew «Ja, mensen die luidruchtig meningen verkondigen over dingen waar ze helemaal niks van weten: ze hebben ergens eens opgevangen, en gaan zichzelf dan interessant maken. Of aan mensen die vinden dat kritiek altijd negatief moet zijn, dat 'kritisch denken' nooit kan betekenen: 'Ik vond het een goede film.'»

Agnew «Ja, maar het verschil is dat ik mijn publiek ermee kan amuseren. De mensen waarover ik het daarnet had werken iedereen alleen maar op de zenuwen.»

Agnew «Eigenlijk niet. Ik verwacht niet veel van anderen, dus ik ben ik ook niet snel ontgoocheld. Op de meeste mensen kun je niet rekenen: ze doen beloftes die ze niet nakomen. Maar dat is typisch menselijk, dus ik kan het ze niet kwalijk nemen.

»Zelf probeer ik mijn afspraken altijd na te komen. Ook tegenover mezelf: vroeger maakte ik nooit af waar ik aan begon, waardoor ik mezelf keer op keer teleurstelde. Had ik een plan, dan zei een stemmetje in mijn hoofd: 'Maak jezelf maar niks wijs: hier komt niks van in huis.' En dat stemmetje kreeg altijd gelijk. Door komiek te worden heb ik dat zelfdestructieve patroon kunnen doorbreken.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3638 van dinsdag 25 mei 2010.