Elio Di Rupo: Een portret door intimi

© Koen Bauters

1947, het station van Morlanwelz. Een lange stoomtrein braakt een nieuwe lading Italiaanse gastarbeiders uit. Onder hen: Nicolas Di Rupo, landbouwer, achteraan de dertig, fijn snorretje, pikzwarte haren met brillantine achteruitgekamd. Zijn hele hebben en houden in de kartonnen koffer naast hem op de grond. Zijn vrouw Maria en hun zes kinderen zijn achtergebleven in de Abruzzen, de verpauperde streek die hij heeft verlaten op zoek naar een beter leven. Pas twee jaar later zullen ze de Alpen oversteken. En nog twee jaar later, op 18 juli 1951, wordt de laatste telg geboren: Elio, nu in poleposition om de allereerste Belgische premier van allochtone origine te worden.

"'Of hij een goed premier zou zijn? Mijnheer, entre nous: eigenlijk was hij dat toch al de hele tijd?'"

Wie Elio Di Rupo wil begrijpen moet Le Centre kennen, de armtierige streek rond La Louvière, en samen met de naburige en beter bekende Borinage ooit het epicentrum van de Waalse mijnbouw. In ruil voor goedkope steenkool stuurde de Italiaanse overheid in de jaren na de Tweede Wereldoorlog grote contingenten gastarbeiders naar hier - België kon ze goed gebruiken om het harde labeur in de mijnen en de staalfabrieken op te knappen.

Nicolas Di Rupo neemt eerst zijn intrek in de cantine waar vroeger de Vlaamse gastarbeiders te slapen werden gelegd. Later - Elio was nog niet geboren - nemen de Di Rupo's hun intrek in een gammele baraque met een dak van roofing en een vloer van gestampte aarde. Daar proberen ze de eindjes aaneen te knopen. Dat lukt amper. Een dramatisch voorval maakt de misère compleet: wanneer Elio één jaar oud is, komt vader Nicolas om in een ongeval. Hij is 43.

Enkele uitspraken over Elio Di Rupo

• Philippe Delusinne «Hij is doordrongen van het belang van onderwijs. Hij gelooft heel erg in sociale emancipatie: als je maar wil en hard genoeg je best doet, dan kom je ergens. Wat ook je achtergrond is.»

• Robert Urbain «Eind jaren tachtig wilde hij voor de eerste keer opkomen bij de verkiezingen. Daarvoor moest hij eerst meedoen aan de polls, een gevreesde voorverkiezing die de volgorde van de lijst bepaalde. Om een goede positie te krijgen, moest je steun hebben binnen de partijcenakels. Die had hij niet, integendeel: ze hebben hem van de lijst geweerd, omdat hij zogezegd te onorthodox te werk ging. De waarheid is dat hij te sterk was geworden.»

• Roger Ramaekers «Hij is un aristocrat du peuple, een edelman van het volk. Gedistingeerd ook: hij heeft een hekel aan vulgariteiten, zijn afkeer voor geweld - verbaal én fysiek - is legendarisch. Hij gaat elk gevecht zo ver mogelijk uit de weg.»

• Steve Stevaert «Hij is een epicurist, géén bourgondiër. Hij lust graag verse pasta, eet weinig vlees. Als we samen uit eten gaan, neemt hij twee voorgerechten en geen hoofdgerecht. Ik herinner me een typerende anekdote. We zaten samen op een vergadering bij Vande Lanotte en ik had trek in een frisco - ik eet dat graag. Ik kreeg van Johan een lekkere frisco van Ola. Een paar weken later vergaderden we bij Elio. Had hij ook frisco's in huis gehaald, maar wel in een mooi doosje van Häagen-Dasz. Ik wist niet eens dat het bestond (lacht).»

Het volledige artikel leest u in Humo 3642 van dinsdag 22 juni 2010.