Stilte na de storm: Werchter, één dag na het festival

Johan 'zit' al zeer lang op Werchter en hij heeft all areas in de security gestaan. Hij kent de 'droeve aftocht' op maandag, ze inspireert hem zelfs tot historische vergelijkingen.

"'De mensen die uit de campings komen geschuifeld: het doet me altijd denken aan de terugtocht van Napoleon uit Rusland'"

Johan «Hoe Werchter eindigt, heeft veel te maken met het weer. Als het goed weer is, slentert men naar huis, het mag nog wat duren. Maar als het hard geregend heeft, dan wordt er geen seconde gewacht na de laatste muzieknoot. Men is moe, men is nat en meer dan negentig procent snàkt naar de uitgang en naar huis.

»En ja, elk jaar heb je die kern van weerbarstigen die niet naar huis wil. Zo van: wij zijn hier en wij blijven hier. De sweepers maken dan een lange rij, ze schuiven langzaam op, en zo drijven ze die hardnekkigen naar de uitgang. Ik moet zeggen, de laatste jaren wordt die kern harder en harder, het komt soms tot fysiek geweld met de security.

»En dan is het maandagmorgen en begint de uittocht op de campingweiden, een aanblik die mij elk jaar met deernis vervult. 't Is als de terugtocht uit Rusland, van de soldaten van Napoleon. Dat is geen stappen meer, dat is sloom sloffen over de baan, met hier en daar zelfs een mankepoot en een trekkebeen. De rugzakken hangen schots en scheef op de schouder, de slaapzakken, matjes en tentjes zijn maar half opgerold en ingepakt, dat is één en al doffe plunjezak dat zich richting openbaar vervoer beweegt.

»Wat een levensgroot verschil met de euforie en de dadendrang van donderdag! De éérste dag, dat borrelt en spettert, dat wil zijn energie kwijt na de examens, dat is champagne die vanonder de stop komt geschuimd. Alles kan! Alles mag! En laat ons vooral roepen en brallen en zuipen! Met de security kamperen wij achter de backstage. Ik herinner mij zo'n nacht, de optredens waren al een uur gedaan, ik stond nog even naar het uitspansel te kijken, en in de verte hoorde ik die campings, en uit die warme nacht kwam één woeste, langgerekte schreeuw. En toen dacht ik: zo moet het ook in Rome geklonken hebben toen de Vandalen de stad in brand staken (lacht). Eén groteske uitbarsting, één wilde euforie van bevrijding.

»Maar dan is het Monday, monday, de dag van de algemene metaalmoeheid en dat zie je op de gezichten: na vier dagen heeft die 'anarchie' lang genoeg geduurd. De aftocht heeft ook dat wrange droefgeestige van iets dat onherroepelijk voorbij is. Er is dat doffe besef, it's back to reality. Back to mama and papa. Maar toch ook wel, oef, eindelijk terug naar ons baddeke en ons beddeke.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3644 van dinsdag 6 juli 2010.