De 10 Geboden volgens Prince

"'Wat zullen we vanavond eens doen: slapen of een half miljoen dollar verdienen?'"

Een standaardzinnetje op al zijn platen is 'composed, performed, recorded and produced by Prince'. Er bestaan varianten (zoals 'Conceived, born, bathed and circumcised at Paisley Park'), maar vanaf het prille begin zei Prince min of meer: Ik Kan Het Allemaal Zelf. Vergelijk dat met Madonna, de vampirella die voor haar bij elkaar gejatte muziekjes leunt op het talent van minstens een dozijn anderen. Vergelijk het zelfs met Michael Jackson, die letterlijk geen enkel nummer opnam dat niet door anderen (mee) geschreven, gespeeld, ge(co)producet en gearrangeerd werd. Toen Jackson stierf, bleef Prince opvallend stil. Hij zei enkel: 'We zijn altijd bedroefd als we iemand verliezen van wie we houden.' (Jackson overleed, zo werd onlangs officieel bevestigd, aan een overdosis propofol die hem was toegediend tegen slapeloosheid. Veel creatieve mensen slapen slecht. Ook Prince zei ooit dat hij moeilijk inslaapt: 'Er blijft maar muziek door m'n brein stromen.')

Ze hebben elkaar een paar keer ontmoet. Eén keer werden ze door James Brown samen op het podium gehaald - Michael danste en zong even, Prince werd door z'n enorme bodyguard op de schouders naar het podium gedragen en speelde, stoned zo leek het, gitaar. Een andere keer speelden ze een partijtje tafeltennis bij Prince thuis - de gastheer won: 'Ik ben een vechter, heel competitief.' Naar verluidt dook Michael bij iedere smash van Prince angstig weg. En er was dat geweldige bijna-duet: producer Quincy Jones wilde dat Prince meezong in 'Bad' én dat hij de leider van de concurrerende straatbende speelde in de door Scorsese geregisseerde videoclip. Maar Prince had er geen zin in: 'Eén: je hebt mij niet nodig, dit wordt zo ook wel een hit. En twee: de eerste zin die je zingt is 'Your butt is mine'. Niemand praat zo tegen mij, en ik zou zoiets ook nooit zeggen tegen jou. Dus hebben we een probleem.'

Prince is een artiest pur sang, geen door producers of managers bedachte marionet. Hij is jong begonnen (met alles: ontmaagd op z'n elfde door een zeventienjarige die van wanten wist). Hij is, voor liefhebbers van het genre, 'sex on a stick', zoals Kylie Minogue zei. Hij is ook moedig, en z'n tijd vooruit. Op een moment dat zoiets nog lang niet vanzelfsprekend was, zei hij: 'Mijn begeleidingsgroep is multiraciaal, want alleen zo weerspiegel je de maatschappij.' In de jaren tachtig en negentig was hij de enige ster die principieel en systematisch werkte met dikke, niet overdreven knappe maar zéér getalenteerde zangeressen als Mavis Staples, Chaka Khan, Rosie Gaines en Bonnie Boyer. Ik zie het P Diddy en al die andere poseurs niet doen, in de door uiterlijk geobsedeerde Amerikaanse showbizz.

Lees het volledige artikel in Humo 3644 van dinsdag 6 juli.