De 7 Hoofdzonden volgens Francesca Vanthielen

© Johan Jacobs

De schade valt steevast mee: iets dat op liefde lijkt, houdt de koppels altijd weer in een knusse omhelzing. Iets dat op liefde lijkt: meer ben ik niet geneigd van het leven te verwachten, al wil ik die ambitie al eens oppompen na een cocktail of twee.

"'Serieel monogaam zijn: misschien vind ik het toch niet zo heel erg fijn'"

Francesca Vanthielen over Gramschap

Francesca Vanthielen «Het komt nooit zover. Ik kruip eerder gekwetst en verdrietig in een hoekje dan dat ik als een bokser de ring in ga. Razernij is: jezelf afschermen van je kwetsbaarheid en blind aanvallen. En dat haat ik. Het kan geweldig deugd doen om eens goed te roepen en te tieren, maar dat noem ik geen razernij. Dat is: je frustraties naar buiten laten lopen en een klein toneeltje opvoeren. En zelfs dan ziet het er meer potsierlijk dan angstaanjagend uit. Ik heb geen talent voor tirades. In een ruzie ben ik ooit 's, euh, vuile dingen beginnen roepen. Dat klonk hilarisch - 't was gewoon mijn vocabulaire niet. En het slachtoffer kon zich niet houden van het lachen: hij had me nog nooit zo gehoord.»

Vanthielen «Daar heb ik een natuurlijke afkeer van. Ik ben zelfs zo anti dat ik onmogelijk naar actiefilms kan kijken. 't Is maar film, zeggen mensen dan. Ja, maar 't gebeurt wel allemaal echt in de wereld, hè! We horen de nieuwslezer vertellen dat er duizenden vrouwen verkracht zijn in Congo, en dat passéért, we stellen er ons niets meer bij voor. Waar blijft de verontwaardiging, het besef dat elke verkrachting een verwoest leven inleidt? Zoveel oorlogen in Afrika, zoveel doden in Zuid-Amerika, en we horen het niet meer. Dat vind ik cru, zeker als je weet dat er nu al bijna een decennium oorlog gevoerd wordt om twee getorpedeerde wolkenkrabbers in New York. Ook heel erg, begrijp me niet verkeerd, maar je moet alles in perspectief blijven zien: hoeveel slachtoffers zijn er daar gevallen?

»Het ergert me ook hoe weinig er nog altijd gedaan wordt tegen fysiek geweld. Internationaal, bedoel ik: af en toe worden er wat blauwhelmen naar één of ander conflictgebied gestuurd, als magere schaamlap. En die mogen dan nog niet eens een wapen dragen. Ah nee, want wij zijn peacekeeping forces! Over dat soort hypocrisie kan ik me heel erg opwinden.»

Vanthielen «Ik overweeg het wel. Ik ben nu ambassadrice van de UNHCR, de VN-vluchtelingenorganisatie: het zou dus kunnen. Maar ik zou niet naar zo'n conflictgebied reizen om daar eens te gaan kijken hoe dat nu gebeurt, mensen afschieten. Ik ben geen ramptoeriste, en ik heb dus niets te zoeken in de frontlinie - da's iets voor oorlogsjournalisten. Maar ik wil wel de gevolgen van oorlog en geweld zien.»

Vanthielen «Jef Vermassen zegt dat er in iedereen een moordenaar zit. Misschien kan ik het wel, wanneer ik buiten zinnen ben. Alleen: ik ben nog nooit buiten zinnen gewéést, en ik ben dat ook niet van plan. Hoe kan ik die hypothetische vraag dan beantwoorden?

»Misschien speelt er nog iets: ik ben - nog - geen moeder. Ik hoor altijd dat er geen nauwere band bestaat dan die tussen ouder en kind, geen straffere emotie dan 'raak aan mijn kind en ik zet het je betaald'. In mijn eigen vriendenkring ken ik mensen die met zoveel woorden zeggen: wie een vinger uitsteekt naar mijn kind, knal ik af. Dan frons ik m'n wenkbrauwen en slik ik even, want ik kén dat sterke gevoel helemaal niet. Maar ik probeer het wel te begrijpen.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3646 van dinsdag 20 juli 2010.

Francesca Vanthielen: fotospecial

• Bekijk de fotospecial!