Prince Aftershow (slot)

Maar wat vooral blijft verbluffen, als je van échte funk houdt, zijn de geïmproviseerde jams waarin hij achteloos z'n orkest dirigeert, subtiel met de vingers of een half woord intro's, tempo's en slotakkoorden ('Vegas in A!') aangeeft. Als een kennis van me foto's neemt met z'n gsm, op één meter van Prince vandaan, zucht die: 'Stop taking photos, I'm so bored with it.'

Dan zegt hij: 'Let's get some folks on stage, it's lonely up here', waarop dertig 'sexy dancers' - fans van op de eerste rijen - op een paar meter van de Meester mogen uitfreaken. Prince een mensenschuwe kluizenaar? My ass!

Er waren ook bekende fans in de zaal, zoals Natalia, Jasper Stevelinck en Stijn. Sommige BV-gekke kranten (die niet eens aanwezig waren) schreven van horen zeggen dat Natalia 'tevergeefs de microfoon probeerde te grijpen' en 'de show wilde stelen'. Dat is pertinent onwaar: ze danste één nummer mee, en alleen nadat een paar mensen die haar hadden herkend haar bijna het podium op hadden geduwd.

De rest ben ik eerlijk gezegd vergeten wegens te wild gedanst. Tot drie keer toe zegt Prince: 'Enough! There's a nice quiet backstage area that's calling me!' Na een vol kwartier aandringen komt hij toch nog terug voor één nummer: de absolute parel 'How Come You Don't Call Me Anymore?', briljant gezongen, mét foutloze falsetto - na vijf uur zingen, om zes uur 's ochtends. 'Belgium: we love ya!' roept Hij, en dan is het over. Na de show verdeelt hij zelf de opbrengst van de handshake deal: elke muzikant krijgt cash uitbetaald, zelf houdt hij niets.

Om halfzeven staan we bekaf en versuft weer buiten. Er is daglicht, Brussel ontwaakt. Zonder blasé te willen klinken: dit was niet de beste aftershow die ik ooit van 'm zag, maar niettemin top. Comeback? He never went away.

Twee dagen later circuleren via wav al bootlegs van de aftershow. Mag ik nu gaan slapen?