Richard Ashcroft

Lees de quotes van Richard Ashcroft

"'Ik ben de ideale frontman'"

• HUMO Voor het eerst in de twintig concerten die ik van jou en The Verve heb gezien, heb je 'Bitter Sweet Symphony' niet gespeeld. Dat is toch als de Rolling Stones die 'Satisfaction' niet spelen, of Prince die 'Purple Rain' op stal laat?
  
  Ashcroft «Die song past beter bij grotere zalen en festivalweiden, en nu speel ik maar een handvol showcases, vandaar. Maar mijn nieuwe muzikanten hebben de hele tijd gezaagd om 'm te spelen, en in Londen heb ik die jongens en het publiek hun zin gegeven.
  
  »Veel jonge groepen hebben niet genoeg artillerie om twee uur te boeien. Het ontbreekt hun aan charisma, maar vooral aan genoeg grote songs. Ze baseren hun sound op één klassieke plaat, en daar maken ze dan tien doorslagjes van - er zijn er die een hele carrière geteerd hebben op één Verve-jam.
  
  »Terwijl: elke echte artiest wil minstens één song maken die origineel is en de tijdgeest overstijgt. En dat geldt niet alleen voor ''Bitter Sweet Symphony': als in de Tour de France weer een renner wordt betrapt op doping, schrijft de pers 'The drugs don't work' - naar mijn gelijknamige song. Ik heb minstens tien zulke toppers. Dan kan je het je permitteren om er af en toen één weg te laten.»

• HUMO Van Oasis naar The Smiths: ik zie een sterke parallel tussen jouw verhouding met Verve-gitarist Nick McCabe en die van Morrissey met Johnny Marr.
  
  Ashcroft «Waarom, heeft Marr ook eens z'n hand gebroken op Morrisseys kaak? (Ashcroft verwijst naar een legendarische vechtpartij, vlak voor The Verve in 1998 splitte, red.)

  »Voor alle duidelijkheid: met Nick heb ik geen problemen meer, en ik blijf hem de beste gitarist van zijn generatie vinden. Wat me het meeste stoorde aan de tien jaar dat The Verve op non-actief stond, was dat niemand anders onze soort muziek maakte. Ik heb die muziek nódig - en ik niet alleen. Maar: ik heb ook andere dingen nodig, en ik wil vroeger succes niet gebruiken als vangnet.»

• HUMO In dat verband: tijdens een optreden van jou in Italië sprong Liam op het podium, waar hij drie minuten bleef dansen, 'I'm not worthy'-achtige buigingen maakte voor jou, en onverstaanbare 'goeie raad' in de micro lalde. Waar sloeg dat op?

  Ashcroft «Dat was in Engeland, niet in Italië. Ik was m'n tekst vergeten, ik weet niet meer welke (lacht). Ik begon twee, drie keer opnieuw, zonder succes. De vierde keer kwam Liam 'helpen'. Lief van hem. Het frustrerende is alleen dat het valse verwachtingen schept: als hij in zicht verschijnt, hoopt het publiek op een duet, of dat ik iets van Oasis cover, of dat het op vechten uitdraait.
  
  »Dat laatste is geen optie: ik hou van Liam en Noel, en ik ben zowat de enige die nooit het onderwerp is geweest van één van hun scheldkannonades. Integendeel: toen het proces rond 'Bitter Sweet Symphony' liep (omdat het nummer een sample van 'The Last Time' van The Rolling Stones in de versie van het Andrew Loog Oldham Orchestra bevatte, red.), bood Liam vriendelijk aan om de Stones in elkaar te slaan. Zie je het al voor je? (lacht) Terwijl het natuurlijk niet de schuld was van Mick en Keith dat ik die rechten heb moeten afstaan.»

• HUMO Op 'Forth' stond een song die 'Judas' heet, en in de tekst roep je iets als 'Koffie voor Judas!' Waar slaat dat op?

  Ashcroft «Ik was eens in een koffiebar aan Columbus Circle in New York, waar ze je naam op je bestelling noteren. De dienster vroeg me hoe ik heette, en ik flapte ik eruit: 'Judas!' Toen mijn bestelling klaar was, riep ze: 'Latte double shot for Judas!' Boeiend om te zien hoe mensen daarop reageerden. Judas heeft Jezus verraden, sinds het nazisme en Hitler noemt niemand z'n zoon nog Adolf... Het zal je maar gebeuren dat je bij je geboorte een naam krijgt die tijdens je leven wordt besmet, omdat een seriemoordenaar of een dictator ook zo heet.»

• HUMO Heeft iemand, een jeugdvriend of een oude buur, je recent iets over je toenmalige zelf verteld waarvan je dacht: 'Niet te geloven dat ik dat ooit was'?

  Ashcroft «O, veel dingen. Dronkenschap, drugs, diefstal... Op m'n vijftiende, eind jaren tachtig, was ik een oppervlakkige zeikerd met een grote muil. En misplaatst zelfvertrouwen zonder enige levenservaring, da's vragen om een ramp. Ik krijg soms nog een schok als ik terugdenk aan hoe onverantwoordelijk ik me gedroeg: nachtelijke ritjes met een onverzekerde brommer zonder lichten... Mijn zoon is zeventien, en hij heeft ook een motor. Ik hou 'm niet tegen, maar m'n hart slaat wel een slag over telkens als hij met dat ding de weg oprijdt.»

Het volledige interview kan u vanaf dinsdag 27 juli lezen in Humo 3647/30

• Richard Ashcroft