Onze Man wandelde de Belgische kust af: van Knokke tot Oostende

Een man in een zwarte Speedo sloft voorovergebogen over het strand, schijnbaar zonder doel, de handen op de rug. Van tijd tot tijd bukt hij zich, raapt iets op, wrijft het zand eraf en bekijkt het nauwkeurig. In de meeste gevallen gooit hij het gewoon weer in het zand, soms houdt hij het vast.

'Zoekt u iets?', vraag ik. Waarop de man z'n hand opent: 'Haaientanden', zegt hij, maar dan in het Duits. Hij heet Ulf Wienecke en komt uit Koblenz. Z'n dochter en een vriendinnetje zijn achtergebleven op de camping in Cadzand.

'Zij vinden er natuurlijk niks aan dat ik de hele tijd naar het zand loop te staren, maar het is sterker dan mezelf.' Ulf zegt dat dit archeologisch waardevol gebied is, dat we ons precies op de plek bevinden waar de golfslag tijdens hoogwater neerslaat en een extra dikke laag schelpen en zand uit de diepzee achterlaat.

'Dit is de enige plek waar je zo gemakkelijk versteende haaientanden van dertig miljoen jaar oud vindt.' Het is verslavend, want algauw loop ik ook te staren in het zand - zonder succes, ik vind alleen een afgebleekt plastieken speelgoedsoldaatje.

'Je moet geluk hebben,' zegt Betsy Heijman, een gezellige vrouw die wat verderop ook fossielen zoekt. Ze opent haar hand: er liggen een stuk of tien, twaalf zwarte, vlijmscherpe tandjes in. 'En ik héb geluk vanmorgen: ik ben hier pas een uur en kijk eens wat ik al allemaal heb.

'Je vindt hier niet alleen haaientanden, maar ook roggentanden en gehoorbeentjes van dolfijnen. En bij Nieuwvliet heb ik eens zò'n mammoettand uit het zand getrokken! Jaja, dat is mijn pronkstuk - staat thuis in de woonkamer. Vind ik prachtig om te hebben: iets dat zò oud is dat het net zo oud als de wereld zou kunnen zijn.'

Als ik Betsy vraag hoe dikwijls ze hier naar fossielen komt zoeken, houdt ze even op met glimlachen: 'Drie keer per dag bezoek ik mijn vriendin in het ziekenhuis van Knokke. Tussendoor kom ik op het strand wandelen. Uitwaaien. Even mijn zorgen vergeten.

Diny kreeg acht weken geleden - we waren net met vakantie hier - een longontsteking. En door dat warme weer kreeg ze erbovenop een acuut zouttekort, waardoor haar lichaamsfuncties één voor één uitvielen. Ze ligt nog altijd op intensive care, maar het gaat eindelijk wat beter met haar: tot vorige week verwachtte ik niet haar nog levend mee naar huis te kunnen nemen.'

Ze zucht. Kijkt even rond, naar de duinen achter ons. De zon klimt intussen hoger, en de ochtendnevel is helemaal verdwenen. 'Het wordt een hete dag. Blij dat ik hier ben: aan zee heb je nog lucht en een zuchtje wind. Als ik mijn familie thuis bel, vragen ze elke keer of ik nog niet weggezweet ben. Want zo'n hete zomer, nee, dat zijn we niet meer gewend bij ons op de Betuwe.'

U leest het volledige artikel op dinsdag 27 juli in Humo 3647/30.