Erika en Heidi Van Tielen

© Marco Mertens

Wel omdat ze het knappe, slimme, twijfelende meisje is dat op zo'n jongenskamerposter thuishoort. En goed nieuws: ze blijkt nog een zus te hebben ook. Heidi is twee jaar jonger - enige wiskunde doet me besluiten dat ze dan 24 is - en werkt voor Q-Music en Joe FM - bij die laatste zender is ze de sidekick van Alexandra Potvin en Raf Van Brussel in de ochtendshow.

"'Ons ongelukkig voelen: dat zou pas decadent zijn'"

De zussen ontvangen. Ik stel ze de meest existentiële vraag die ik kan bedenken: hoe het in hemelsnaam allemaal begonnen is?

Erika Van Tielen «Ik ben twee jaar ouder dan Heidi. En ik was wel blij toen er daar plots een klein zusje was. Een leuk speelgoedje erbij! Eentje dat ik goed behandelde, hoor: op de foto's uit die tijd zie je mij meestal toch zorgen voor die kleine duts. Ik was vooral trots - niet jaloers. Ik vroeg me alleszins niet wanhopig af waarom mijn ouders plots zo'n mottig kind naast me neergezet hadden (lacht).»

Heidi Van Tielen «Dat is pas daarna gekomen (lacht).»

Erika «Vanaf de laatste kleuterklas, het eerste leerjaar - zoiets. Daarvoor is het flou.»

Heidi «Het is vaak ook niet duidelijk wat we ons nu écht herinneren, en wat we weten dankzij foto's. Want we hadden een vader die onze jeugd echt documenteerde: er bestaan massa's foto's en filmpjes van ons.»

Heidi «Ik vind dat heel tof. Altijd lachen om die dingen terug te zien.»

Erika «Ook al omdat je er onze karaktertrekken al heel goed in herkent.»

Erika «Nee. Eigenlijk hébben wij geen familie. Een overgrootmoeder, een bomma, een opa, onze ouders en wijzelf: 't is echt mini-mini. Heidi en ik zijn de enige jeugd.»

Heidi «En dus moesten we die familiefeestjes zélf animeren. Met wisselend succes.»

Erika «Dat had wel een voordeel: we stonden altijd in het middelpunt van de belangstelling. Als wij niet voor een beetje ambiance zorgden, gebeurde er helemaal niets.

»Eigenlijk was jij indertijd de grote mond, Heidi. Ik ben altijd het verlegen, serieuze meisje geweest. Je ziet het op die filmpjes: ik sta altijd heel ernstig iets voor te dragen, of een liedje te zingen.»

Heidi «En ik stond dan achter haar de boel te verknoeien (lacht).»

Erika «Absoluut: was ik vol sérieux iets als 'Oh groene denneboom' aan het voordragen, stond jij achter mij onnozel te dansen op een stoel, om er vervolgens spectaculair af te donderen. (zielig) Wég gedichtje. En zo ging het altijd: ik die iets serieus probeerde te doen, jij die er als een ongeleid projectiel tussengesjeesd kwam.

»We staken ook heuse shows in elkaar, met 'Villa Achterwerk' op Nederland 3 als grote inspiratiebron. Een matras en een trampoline in de garage, en we hadden ons decor. Zingen, presenteren, interviewen: we vonden het allebei fantastisch, maar toch zag je ook in die dingen de verschillen. Ik was toen al m'n perfectionistische zelve, vond het belangrijk dat alles juist zat. En jij beperkte je tot onnozel doen. Je droeg niet echt bij tot de inhoud van die shows, zal ik maar zeggen.»

Heidi «Da's overdreven! (plechtig) Ik had gewoon een andere kijk op de zaak.»

Erika «Je was toen op een schattige manier aanstellerig. Geen ambetant, wel een grappig kind.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3647 van dinsdag 27 juli 2010.