Vader van Natalia overleden: herlees het laatste dubbelinterview

© Wim Van de Genachte

Humo sprak met Natalia en haar vader

Ze zijn aan elkaar gewaagd, Natalia Druyts (29) en vader Willy Druyts (80). Natalia maakt zich nu al voor de derde keer klaar om - ditmaal met Anastacia - tien sportpaleizen te vullen. Willy maakte dertien jaar deel uit van de Belgische atletiekselectie: : hij deed aan hamerslingeren, kogelstoten, en discuswerpen, en heeft ook nog gebokst. Vorig jaar liet zijn hart hem in de steek maar hij vocht, en kwam er weer bovenop. Hij is een bonk van een man, joviaal, een beetje ontroerend. 'Weet je,' zegt hij in mijn oor als Natalia even weg is: 'Ze is vier-en-twintig keer bij mij in het ziekenhuis geweest! Ze was verbaasd dat ik telde hoe vaak ze kwam. Maar dat is toch fantastisch, dat mijn dochter maar bleef omkijken?' 

"'Ze is perfect. Maar zelfs perfectie kan nog beter'"

Het gesprek verloopt als een sparringsessie, een slag om gelijk en aandacht. Maar ze weten het: 'Het is een familietrek,' zegt Willy vol zelfkennis, 'een Druyts staat nu eenmaal graag in de belangstelling.'

HUMO Natalia, jij hebt sinds 2003 bijna onafgebroken in de spots gestaan. Tot je er bijna bij neerviel en even wou stoppen.
Willy «Wat zij doet, is pure topsport, zeker weten. Zij is onderzocht in het medisch centrum waar ze de Olympische elite controleren, en Jan Verstuyft, die ik nog ken uit mijn historie bij de sport, heeft mij opgebeld en gezegd: 'Willy, qua conditie staat ze aan de top.'»
Natalia «Maar ik voel dat ik meer moet rusten, ook voor mijn lichaam en mijn huid. Ik bleef maar gààn. De machine bleef maar lopen, maar ik ben geen trein, hè. Ik ben een mens. Ik had er ook echt nood aan eens gewoon mìjn dingen te doen, eens iets helemaal anders te zien.»

HUMO Je hebt natuurlijk ook vorig jaar gezien dat zelfs een sterk gestel als dat van je vader kan breken.
Natalia «Ja, maar die is tachtig!»
Vader Willy «Ja en tot dat moment was ik nooit ziek geweest, nooit in bed gelegen, nooit een klacht, geen pokken, geen mazelen, niets! En dan ben je tachtig en dan begint het, hè: je hart...»

HUMO Maar u bent kennelijk weer helemaal fit?
Vader Willy «Neen, neen.»
Natalia «Ja, alle mensen die hier komen, zeggen: 'Ammaai wat is ie goed!»
Vader Willy «Ik kom van ver, hè. In het ziekenhuis kon ik niet eens alleen uit mijn bed. Maar ik kan nog altijd niet alles wat ik wil. Dat is moeilijk voor mij, moeilijk om te accepteren. Bij haar zou dat ook zo zijn, hoor. Zij zou ook kwaad worden en denken: Hoe is dat nu mogelijk?! Ik moet dat toch kunnen!
Ze zou toch beter wat zuiniger zijn op zichzelf. Elke keer als ze toch weer toegiften geeft, denk ik: 'Dat is toch niet nodig?! De mensen zijn voldaan. Stop ermee.' Dat geeft alleen maar extra vermoeidheid op de stem, en vroeg of laat gaat dat spelen, en zal dat ten koste van haar carrière gaan.»
Natalia «Hij is vijftig jaar ouder dan ik, hè. Dat is twéé generaties ouder. Dus zijn ideeën zijn soms van heel lang geleden. Hij is heel kritisch, en ik vind dat niet altijd plezant. Hij overdrijft daarin, hij vindt dat hij altijd commentaar moet geven.»
Vader Willy «Ik vind dat dat moet, ja. Ik vind dat je nooit tevreden moet zijn met wat je gepresteerd hebt. Zij is perfect, maar zelfs perfectie kan nog beter. Dat is mijn visie: nooit tevreden zijn, want je kunt nog altijd bijleren.»
Natalia «Ik ben anders ingesteld. Ik ben dikwijls wél tevreden. Maar ik snap wel wat hij bedoelt: als je content bent, stop je snel met moeite te doen en je in te zetten. En dat is niet goed.»
Vader Willy «Ik neem er bijvoorbeeld aanstoot aan dat er in haar orkest eentje in een jeansbroek zit en een ander met een korte broek. Dat deden ze bij James Last niet, hoor. Dat heeft toch geen glitter, geen uitstraling? In haar ogen ben ik oldfashioned. Ik weet dat wel en ik aanvaard dat ook, maar dat neemt niet weg dat ik toch dingen zie die ik wil meegeven. Omdat ik denk: misschien kan ze er toch iets uithalen. En ik zeg dat allemaal tegen de Bob Savenberg (haar manager, red.) ook, hè.»

Man met de hamer

HUMO U hebt met uw instelling veel bereikt. U hebt goed geboerd in de textielbusiness en...
Vader Willy «Ik heb in de atletiek ook een mooie carrière gehad. Ik heb dertien jaar in de Belgische ploeg gestaan, en waar ik heel fier op ben, is dat ik geselecteerd werd voor de Beneluxploeg die is uit gekomen tegen Groot-Brittannië. Ik ben daar zondag nog tegen Gaston Roelants over bezig geweest.»

HUMO U kent die goed?
Vader Willy «Gaston? Natuurlijk! Die is pas bij de ploeg gekomen toen ik er al vijf jaar instond! Gaston Reiff en Roger Moens, allemaal vrienden. Al die grote namen hebben bij mij in de ploeg gestaan. Dertien jaar in de Belgische ploeg staan, er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen, hoor. Niet veel.»

HUMO Maar u kreeg op een gegeven moment rugklachten.
Vader Willy «Ja, en dan heb ik een consult gevraagd bij drie professoren. De een zei: 'Dorsaal 8-9, daar is 't te doen. Jij mag nooit meer met de hamer gooien, want dan eindig je in een rolstoel.' De tweede was het daarmee eens. En ik met tranekes, hè, want ik wou niet uit die Belgische ploeg. Maar toen zei de derde arts: 'Die andere twee kennen er niks van. Doe jij maar voort zoals je bezig bent.' 'Wanneer moet ik dan stoppen?' vroeg ik. 'Als het pijn doet,' zei hij. 'Als het te veel pijn doet, stop je vanzelf.'»
Natalia «En pijn is relatief, hè.»
Vader Willy «Ja, want ik heb nog zeven jaar in de Belgische ploeg gestaan. Al heb ik geen echte progressie meer gemaakt. Dat was wel zo.»

HUMO Wilt u Natalia daarom zo nadrukkelijk meegeven dat het elk moment afgelopen kan zijn? Want toen u stopte, stond de pers opeens niet meer voor uw deur
Vader Willy «Ja, dat is zo! De pers kwam vaak op me af, de kleine gasten moest ik handtekeningen geven en si en la. Je voelt je daardoor... Ja, je weet wel, hè. En opeens kreeg ik dat rugprobleem en zag ik niemand meer. Toen ik terugkwam, stonden ze er weer, maar toen dacht ik: 'Aaah neen hè! Nu hoeft 't niet meer.'»
Natalia «Ik zou juist hetzelfde doen. Hoewel, als artiest kan je dat eigenlijk niet. In de showbizz omarm je je publiek meer. Dat is part of the job.»

HUMO Maar u was boos dat ze u links hadden laten liggen, want u heeft graag aandacht, vertelde Natalia al eens.
Natalia «Klopt.»
Vader Willy «Dat is eigenlijk een familietrek.»
Natalia «Pfff. Nu gaat het komen.»
Vader Willy «De familie Druyts heeft altijd in de belangstelling gestaan. We komen uit Herentals, we woonden vlak aan het stadhuis, en het hele sociale leven in Herentals speelde zich bij ons af. We hadden een atelier, een smederij, een naaimachine, we maakten zonneschermen, verkochten fietsen en auto's, en er was ook een café. De eerste fietskoers in Herentals startte bij ons. De voetbalclub was bij ons, de fotoclub was bij ons. Mijn vader heeft de motorclub gesticht. Bij ons was het the place to be. Alles wat er gebeurde, daar waren we bij.
Dan ontstaat er een wisselwerking: je vindt dat ook maar normaal, en je wìl alles weten en bij alles betrokken zijn. Dus mijn nonkels en tantes, die moesten alles weten in Herentals, die wilden overal centraal staan. Zo is dat een familie-eigenschap geworden, die gegroeid is uit de historie - want het is een feit: een Druyts staat graag in de belangstelling.»

HUMO Natalia, als je zo'n heel aanwezige vader hebt...
Natalia «Hahaha! Ja, dat kan je wel zeggen.»
Vader Willy «Oppassen wat je zegt, hè (lacht).»

HUMO Een kind wil natuurlijk ook aandacht. Wat deed je om je plek op te eisen?
Natalia «Ik weet niet of ik dat bewust heb gedaan. Ik denk dat dat vanzelf kwam.»
Trrrrrrr, een oorverdovende bel gaat. Ik spring recht van het schrikken.
Natalia «Dat is de telefoon. Alle bellen staan hier heel luid, omdat wij allemaal luide mensen zijn. We zeggen wat we denken, en als we het niet eens zijn, staan we keihard tegen elkaar te roepen. En we spelen muziek heel hard af. Ik vroeger Michael Jackson en Madonna. Mijn vader Bach. Vandaar.»

HUMO Jullie lijken heel erg op elkaar, hè? Waarin vooral?
Natalia «Dat we allebei zeggen wat we denken.»
Vader Willy «Neen. Als ze vragen: 'Van wie heeft Natalia die stem...»
Natalia «Dat is bullshit!»

HUMO Van wie heeft ze die dan?
Vader Willy «Mijn vrouw kon goed zingen en ik kon goed zingen. Dus... Maar mijn vrouw heeft nooit in publiek gezongen en ik wel.»
Natalia «Ze hebben allebei een sterke stem. Die kracht zal ik dus wel geërfd hebben. Maar de kunde die ik heb ontwikkeld, is echt wel van mij.»
Vader Willy «Absoluut. Ik heb nooit kunnen zingen zoals zij, dat moet ik toegeven. Maar ik kon wel beter jodelen.»
Natalia (Schatert)

HUMO Jullie willen elkaar constant overtreffen.
Natalia «Nu ja, overtreffen... Ik heb altijd mijn mening mogen zeggen. Veel kinderen worden daarin onderdrukt en moeten zwijgen. Ik mocht wel veel minder uitgaan dan mijn vriendinnen. Ik ben altijd kort gehouden, héél kort. Ik zat dus tussen die vier muren, maar daar mocht ik wel altijd zegen wat ik dacht. Daar ben ik heel blij om, dat ik dat mocht. Soms botste het wel en was ik heel heftig, maar hij heeft dat altijd geïncasseerd.. Ik voel nu heel hard in mijn dagelijks leven hoe belangrijk dat is geweest. Dat ik voor mijn mening uitkom - tegen wie dan ook - is zo vanzelfsprekend voor mij.
Ik denk wel dat mensen daar dikwijls van schrikken, maar ik wil dat niet veranderen. Mensen met wie ik samenwerk, kennen mijn gedrag, die weten hoe ik ben. Ik ben niet kwaad en zeker niet negatief, maar ik heb geen zin of tijd om rond de pot te draaien. Dus als iemand daar niet tegen kan, dan moet die niet met mij samenwerken. Sorry, maar ik kan niet anders. Ik heb wel eens van een backing vocal te horen gekregen dat het plezant was geweest - het optreden en zo - maar over de repetities zei ze: 'Als dat langer had geduurd, weet ik niet of ik was blijven meedoen.' Ik viel uit de lucht: 'Waarom?' En toen zei ze: 'Jij bent zo woaaa! en kort.' Ja, als er iets opnieuw moet worden gedaan, ga ik niet lief komen vragen aan alle muzikanten: 'Wilt u alstublieft 's....' Nee, dan brul ik: 'Opnieuw!'»
Vader Willy «Je moet dat ook zien in de context. Ik zeg tegen Raymond Ceulemans: 'Jij bent een dikkenek.' En die geeft dat toe ook. Pas op! Ik zeg er dan wel direct bij: 'Maar zonder dikke nek zou je niet gekomen zijn waar je nu bent, en zou je geen wereldkampioen zijn.'»
Natalia «Ja, je doet er altijd een complimentje bij.»
Vader Willy «En dan zijn ze niet gekwetst, hè.»