Onze Man tussen de bingedrinkers op Kreta

Daas van de alcohol sta ik te klapwieken op een zomerhit. Ik gooi mijn benen alle richtingen uit, jaag mijn armen de lucht in. Dánsen! Dan maak ik een ongelukkige beweging, en een tel later vind ik - geheel par accident - een halve meisjesborst in mijn hand. Ik excuseer me, vraag vriendelijk waar ze vandaan komt - het meisje, en dus ook de borst. 'Bespaar je de moeite: ik heb al een jongen voor vannacht,' antwoordt ze met een koket lachje. 'Maar probeer eens bij mijn vriendin. Die heeft nog niemand.'

Het stond in de krant: Chersonissos is het nieuwe Ibiza. Naar het kleine stadje op zo'n vijfentwintig kilometer van Heraklion trekken elke zomer tienduizenden toeristen. Getrouwde stelletjes, gezinnen met kinderen, maar vooral jonge party animals. Uit alle streken van Europa, en allemaal met hetzelfde doel: van zee, zon en strand genieten, zich klemzuipen, en vrijen à volonté. Alarmcentrales als Eurocross Assistance melden dat er redenen tot bezorgdheid zijn: comazuipen is de norm, de feestvierders zijn té jong, onveilige seks is meer regel dan uitzondering. Nou, dat is wel wat. En dus stuurt Humo iemand om de temperatuur op te meten: een week lang moet ik er gaan feesten, bingedrinken en flirten, om daarna met een gedetailleerd rapport thuis te komen.

"'Thuis kan geen jongen mij krijgen. Hier ga ik elke nacht met een andere naar bed'"

Dat moet mij weer overkomen

Op donderdagavond land ik op Kreta. Een taxi brengt me naar Chersonissos. De chauffeur bezingt vurig de schoonheid van het stadje, maar wanneer we de centrale boulevard opdraaien, wijst hij me toch vooral de bars aan. De airco gaat af, de raampjes zoemen naar beneden en een loden hitte valt op mij. Ik knipper met de ogen: ik ben verblind door een overdosis aan goedkoop licht, afkomstig van de bars, eettenten, winkels, autoverhuurbedrijfjes en souvenirshops die de boulevard omzomen. Op de trottoirs zie ik groepjes uitgelaten jongens, trosjes blije meisjes, gemengde gezelschappen, stelletjes. Ze ademen plezier. Een feestnacht wordt geboren.

'Bingedrinken,' had de chef ons nog nageroepen, waarschuwende vinger in de lucht. 'En geen mietjesachtige toestanden, want bij P-Magazine zoeken ze ook nog redacteurs. Cocktails, schraal bier, sterkedrank! Tot je lever de echtscheiding aanvraagt.'

En dus ga ik bingedrinken. Ik heb het opgezocht: een man die zes of meer glazen alcohol drinkt op twee uur tijd, is aan het bingedrinken. Een vrouw nog sneller: al vanaf vier glazen.
Probleem, op de eerste avond: ik ben nog aan enkele stukjes aan het schrijven, en die moeten af. Vanavond zal ik op geen enkele tafel staan dansen - ik ben veroordeeld tot m'n hotelkamer, m'n laptop en m'n almaar nukkiger wordende internetverbinding.
Maar ik móét bingedrinken, en dus vind ik een vernuftige oplossing: de supermarkt op tien passen van het hotel. Ik kies voor een sixpack Carlsberg. Flauw bier, u mag dat vinden. Maar een mens is blíj als hij Carlsberg onderschept in een zee van Heineken, Amstel en local draughts. Ik graai het sixpack mee en zoek ook nog twee zakken chips uit - mijn avondeten, besef ik.
Achter de kassa staat een lieve, bedaagde oma. Zou zij weleens vier of meer glazen drinken, in een periode van twee uur? Ik vraag haar hoe je 'dank u' in het Grieks zegt. Tien passen later ben ik het alweer vergeten. Ik lever mezelf schrikbarend snel uit aan de zeden van de toerist in Chersonissos.

You are sexy boy

Het eerste meisje met wie ik flirt in Chersonissos is een gezette dame van om en bij de vijftig met toefjes okselhaar waarin zweetbolletjes een mij onbekende variant van tikkertje spelen. Dat was niet het plan. Heupwiegend zingt ze mee met 'You Sexy Thing' van Hot Chocolate, en in een reflex van stoutmoedigheid vraag ik of ze het over mij heeft. 'Waarom niet,' bekent ze, 'you are sexy boy.' En ze schuift me een flinke rekening onder de neus. Het afgelopen uur heb ik immers in haar restaurant gedineerd.

Het is mijn eerste volledige dag hier, en ik heb wanhopig lopen zoeken naar een geschikte plek om te eten. Niet dat er geen eettenten te vinden zijn - integendeel, het krioelt hier van de restaurantjes en goedkope snackbars. Grote foto's van hamburgers, pizza's en frieten moeten me binnenlokken, garçons begroeten me als was ik een oude vriend. Maar dat is niet wat ik zoek: ik wil een restaurant dat toch iet of wat authentiek is, en waar ik me net iets meer kan voelen dan een wandelende portemonnee.
Ik heb de hoop net opgegeven als ik in een zijstraatje de Vesuvios vind: een Italiaans-Grieks restaurant met een aimabel terras. Ik eet er verrassend goed. En krijg de bazin dus aan het heupwiegen. Toch voel ik me wat ongemakkelijk. Een jongen alléén aan een tafel, dat bestaat hier duidelijk niet. Twee Italiaanse meisjes aan een tafeltje even verderop zitten me te bekijken. Hun bedenkelijke frons lijkt me te zeggen: 'Zoek toch een stel leuke vrienden, jongen. En knip die mottige krullen af.'

Ik word bediend door Maria, een schone met een boezem waar gaandeweg het adjectief pront aan is gaan kleven. Ze is 25, net als ik, en komt uit Estland. Uit Estland?

Maria «Mijn ouders hadden al een parcours voor me uitgestippeld. Middelbare school, universiteit, een keurige job. Maar daar had ik geen zin in. Ik wilde de wereld zien. Weg uit Estland, een hoekje van de wereld waar het altijd koud is en waar geen mens in geïnteresseerd is. Op een goeie dag ben ik vertrokken, samen met een vriendin. Eerst naar Dublin: daar hebben we een jaar gewerkt. Toen hadden we het daar wel gezien. We klikten Google Maps open en prikten lukraak een plek. Athene. We vlogen erheen, hingen er wat rond, tot iemand ons Kreta tipte. Met de boot hebben we dan de overtocht gemaakt, en uiteindelijk zijn we in Chersonissos beland. Het was hartje winter: het hele stadje was léég, geen bar die open was. Maar ik vond een appartement, en vier maanden lang heb ik me de weg laten wijzen op Kreta. Iedereen was zo behulpzaam: ik heb het hele eiland gezien.
Toen het zomerseizoen begon - in april is dat - vond ik hier werk. Opdienen in het restaurant: 't is elke dag hetzelfde, maar wel fijn. Mensen eten geven: het heeft wel iets.»

Ik groet haar, en trek voor het eerst het uitgaansleven in. Het fleurigst zou dat zijn in de straatjes die uitkijken op de kust, maar ik begin bij het begin: de centrale boulevard. Op goed geluk stap ik een club binnen. Black Cactus heet het ding, en het is de oudste bar van Chersonissos - 'sinds 1981' staat er trots op het visitekaartje dat ik toegeschoven krijg. Ik zie een grietje op de toog dansen. Er hangen strings aan het plafond. Hier moet ik zijn.

Bekijk hieronder de filmpjes.

Het volledige artikel leest u in Humo 3650 van 17/08/2010