Barbara Gandolfi, de vriendin van Jean-Paul Belmondo

© Johan Jacobs

Fragment uit het interview met Barbara Gandolfi

Gandolfi «We hebben mekaar ontmoet in een restaurant in Antibes. Hij zat een paar tafels verder, en na het diner nodigde hij mij en mijn vriendin bij hem aan tafel uit. We hebben fijn gebabbeld - ik was supergegeneerd, want Belmondo is een stér, hè - en hij vroeg mijn gsm-nummer. De dag nadien belde hij al: of we mekaar nog eens konden zien. Ik moet eerlijk zeggen: ik twijfelde, want ik was 35 en hij 77.»

Gandolfi «Ook, ja.

»Ik had, zeker in het begin, medelijden met hem. Hij was net gescheiden, en hij herstelde van een beroerte waardoor hij aan zijn rechterkant verlamd was. Die man was eenzaam! In Frankrijk was hij stilaan vergeten. Hij had geen fut meer om voortdurend in de spotlights te staan, om naar de evenementen van de beau monde te gaan.»

Gandolfi «Hij zegt tegen mij van niet, maar ik geloof van wel. Misschien kwam de tip niet van hemzelf maar van zijn chauffeur, of zijn zoon. Die foto's bewezen dat hij er nog altijd was, dat hij nog altijd een jonge vrouw kon verleiden.

»Het was, achteraf bekeken, allemaal té toevallig. Ik had met hem gegeten in zijn hotel, en toen vroeg hij of ik hem niet wou helpen in de lift. Ik, zo naïef als iets, mee naar boven. Daar zei hij dat ik eens op zijn balkon moest komen: 'Kijk eens wat een prachtig panorama!' Ik wéér mee, en daar: báf! De paparazzi stonden ons op te wachten met hun telelenzen! In de Franse bladen verschenen er meteen grote stukken, over Bébel die het charmeren nog niet verleerd was.»

Gandolfi «Dat was tóf! Ik ben op plekken geweest waar ik anders nooit was geraakt, en ik heb aan tafel gezeten met Alain Delon, Johnny Hallyday, Catherine Deneuve, Jeff Bridges... Dat maak je toch maar één keer in je leven mee?»

Gandolfi «Ik moet daar niet over liegen: het is prettig als Alain Delon je complimentjes geeft.»

Gandolfi «Het went. Als ik bij Belmondo in Parijs ben, zitten ze zodra we buitenkomen op onze nek. De eerste keer was het schrikken: we zaten op het terras van Les Deux Magots in Saint-Germain-des-Prés, in de buurt van waar hij woont, en aan de overkant van de straat stond er plots eentje met zo'n héle grote lens. Klik-klik-klik! Uiteindelijk is de chauffeur op die man afgestapt met de vraag om ermee te stoppen.

»Belmondo zegt wel dat het hem stoort - 'Merde alors, ces sales paparazzi!' - maar hij heeft ze nodig om dat beeld van twee jaar geleden bij te stellen. Toen was hij de oude vedette op z'n retour die alleen nog zijn hondje had. Ik ben er zeker van dat hij nu denkt: 'Yes, ik sta weer op de cover van de Voici!'»

Gandolfi «Dat is het. Ik geef hem een tweede jeugd, hij wijst mij de weg in de jetset.

»Ik kan nu eigenlijk niet anders meer dan bij hem blijven: het zou hem kwetsen als ik hem zou dumpen, en dat krijg ik niet over mijn hart. Maar tegelijk word ik groen van nijd als ik lees wat sommige mensen in Frankrijk over mij zeggen - dat ik op zijn geld uit ben, bijvoorbeeld.

»La diabolique noemen ze mij. Dat is niet zo: ik had al een leven voor ik Belmondo leerde kennen. Ik reed al met een Ferrari toen ik hem voor het eerst zag.»

 

U leest het volledige interview op dinsdag 7 september in Humo 3653/36.