De woestijnjaren van Sergio

© Johan Jacobs

Sergio «Ik ben er veel minder gevoelig voor geworden. Ik kan tegenwoordig het internet opgaan, en daar een hoop vuiligheid over mezelf lezen, en daar toch niet van afzien. Dat zijn dan de wannabe's die eindelijk, na al die jaren, hun gal kunnen spuwen.

»Want vroeger, toen het internet er nog niet was, moesten ze het in de mensen hun gezicht zeggen, en dáár hadden ze natuurlijk de kloten niet voor. Maar weet je wat: ik trek me daar simpelweg niets meer van aan.

»Waar het mij nu om gaat: de dingen doen ik graag doe - en er de kans voor krijgen, natuurlijk. En of dat nu een grote dan wel een kleine opdracht is, dat maakt me in wezen niet uit.»

HUMO Je lijkt me niet het type dat tuk is op gezag.

Sergio «Ik heb een hekel aan gezag. Altijd al gehad. Mijn vader zei altijd dat het leger me wel zou temmen. Wel, tijdens mijn legerdienst in Lombardsijde was er een reserve-onderofficier, een gast die twee jaar ouder was dan ik. Op een bepaald moment smeet die zijn klak tegen de grond. 'Gij daar, kom die eens oprapen!'

»Ja, dat moest je niet met mij proberen. 'Luien duvel die ge zijt,' heb ik toen geroepen. 'Raapt ze zelf op.' Die kerel rood van woede, natuurlijk, en dreigen met den bureau. 'Neem me maar mee,' reageerde ik. 'Maar uw klak oprapen? Jamais.'

»Als ik een bevel krijg dat zinloos is, of alleen maar dient om iemand in zijn machtspositie te bevestigen... Neen. No way dat ik dan gehoorzaam.

»Ik doe mijn eigen goesting. Ik ben nu weer druk aan het optreden, en dan voel ik me helemaal vrij. Rock-'n-roll! Follow the flow! En het publiek voelt dat ook. Als ik die ambiance zie, besef ik altijd weer: meer moet het niet zijn.»

HUMO En op dat punt was je misschien nooit beland als je onderweg wél naar autoritaire stemmen had geluisterd?

Sergio «Ikzelf niet, nee. Anderen misschien wel. Want voor sommige mensen is gezag wél een goeie zaak. Er zijn mensen die structuur nodig hebben, stabiliteit, opleiding. Maar bij mij is het anders.

»Er werd mij vroeger wel eens verweten dat ik oppervlakkig was. Dat ik altijd een groot bakkes opzette, maar nooit echt mijn mening durfde te zeggen. Maar dat was geen oppervlakkigheid. Dat was slimheid.

»Een voorbeeld: politiek. Voor élke verkiezing vragen ze me om me uit te spreken. Wel, als artiest zie ik daar het nut niet van in. Waarom zou ik kleur bekennen? Ik verlies daar alleen maar mee. Ik heb het al genoeg gezien, hoor: artiesten die voor hun politieke voorkeur uitkwamen, en plots geen werk meer kregen. Enfin, ik wil maar zeggen: soms kan het nuttig zijn om je mening voor jezelf te houden.»

Sergio «Het lijkt me vooral heel link, politicus zijn. Je moet ervoor geboren zijn. Anders: vergeet het. Want het is een hondenstiel, hoor. Ik heb genoeg grote politici tussen de vier muren van hun huis gezien: daar rotten ze weg van verdriet en frustratie, terwijl ze voor de buitenwereld eeuwig vrolijk moeten zijn. Heel pijnlijk.

»Het leven van een politicus is zo fragiel. Neem Yves Leterme: een ware volksheld geweest, en nu al z'n krediet kwijt. Als mens moet je dat allemaal maar kunnen incasseren. Ah ja, zeggen mensen dan, hij heeft ervoor gekozen. Néé! Je kiest er niet voor om politicus te worden, net zoals je er niet voor kiest om entertainer te worden. Je bént dat, het zit in je.»