Help Pakistan: de Belgische nachtwinkels geven het voorbeeld

© Thomas LegrÚve

Shah Aftab (46) is net vijf uur terug uit Pakistan, waar hij zijn familie is gaan opzoeken. Hij staat achter de toog van zijn Brusselse nachtwinkel en wil ons best vertellen over de verwoesting die hij in zijn geboorteland heeft aangetroffen. 'Maar kom morgen terug,' vraagt hij. 'Ik ben bijna twee dagen onderweg geweest. Mijn oren tuiten nog van de vliegtuigreis.'

"'Zoveel doden, zoveel daklozen, zoveel mensen die honger lijden. En dan zouden wij hier niks doen?'"

Shah Aftab heeft, samen met twee Pakistaanse zakenpartners, één van de bekendste nachtwinkels in het centrum van Brussel: vlak bij het beursgebouw, net om de hoek van een klein straatje dat naar de Sint-Gorikshallen loopt. De hele dag en nacht lang lopen hippe Brusselaars, nachtbrakers, mannen in net pak, daklozen en buurtbewoners er de deur plat. Shah Aftab bedient ze beurtelings in het Nederlands, het Frans, het Engels, het Arabisch en het Punjabi.

Shah Aftab «Ik heb zelf een huis in Kasjmir, de noordelijkste provincie, waar het droog is gebleven. Maar mijn vader is een boer in de Punjab, en in die landbouwprovincie is alles ondergelopen. Hij is al tachtig jaar, hij kan zijn land zelf niet meer bewerken en heeft het verpacht aan dertig boeren die met hun families leven van de opbrengst. Ik volg het nieuws over de overstromingen al van begin augustus via satelliet-tv - 't is beginnen regenen op 29 juli. Toen ik zag dat de ramp maar erger en erger werd en dat niemand iets deed om de mensen te helpen, ben ik hals over kop vertrokken. Ik ben de enige zoon van mijn vader, zijn enige sponsor ook, en ik voel me verantwoordelijk. Ik kon hier niet werkloos zitten toekijken als zelfs de Pakistaanse regering geen vinger uitstak.
Ik wilde de vernielingen met mijn eigen ogen zien, want op tv kon ik het bijna niet geloven. Het was vreselijk. Alle huizen van die dertig boerenfamilies op mijn vaders land waren weggespoeld. De wegen zijn kapot, zijn 53 koeien zijn verdronken...
Mijn vader was totaal ontredderd. Hij zat enorm in met die dertig families die nu niets meer hebben, zelfs geen dak boven hun hoofd. De meeste waren naar de dichtstbijzijnde stad gevlucht, maar ook daar konden ze nergens terecht. Mijn vader zat te huilen alsof ze allemaal dood waren. Ik heb hem op de schouder geklopt: 'Papa, ik ben hier nu, we komen er wel uit.' Maar hij beschouwt de kinderen van die boerenfamilies ook een beetje als zijn eigen kinderen, hij heeft ze zien opgroeien, ze hebben bij hem op schoot gezeten. 'Jij bent mijn enige zoon,' zei hij tegen mij. 'Na mijn dood is dit land voor jou. Met jou komt het wel goed. Maar deze kinderen hebben niks meer. Geen water, geen voedsel, geen huis.'
Normaal zouden die families de helft van de oogst krijgen: chili, suikerriet, katoen, rijst, maïs, appelsienen en mandarijnen. Maar die oogst is nu verwoest, en ook als het water straks is weggetrokken, zal het land onder een dikke laag modder blijven zitten. Het zal nog jaren duren eer het weer vruchtbaar is. Ook alle landbouwmachines en tractoren zijn kapot.»

HUMO Is - of was - je vader een rijk man in Pakistan?
Shah «Hij heeft 400 hectare land. Dat is veel, maar echt rijk is hij nooit geweest, omdat hij veel geld in mijn opvoeding gestoken heeft. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik kon gaan studeren, eerst in Islamabad en daarna in Engeland. Ik ben er afgestudeerd aan de universiteit: politieke wetenschappen. Daarna heb ik een beetje overal gezeten - ik heb in meer dan vijftig landen rondgezworven - maar uiteindelijk ben ik in België gebleven. Da's toch het beste land voor een buitenlander.
Ik heb dit gebouw gekocht, maar toen was mijn geld op. Daarom heb ik twee partners aangetrokken, die allebei geld in de nachtwinkel hebben geïnvesteerd. We hebben grote plannen. We hebben uitgebreid met een krantenwinkel en een sigarenafdeling, en binnenkort gaan we de hele winkel vernieuwen. De zaken gaan goed. Ik stuur zoveel mogelijk geld naar mijn vader, maar ik vrees dat hij niet veel meer kan doen om zijn pachterfamilies te helpen. Hij heeft zelf niets meer.»

HUMO Internationale hulp komt ook niet zo snel op gang.
Shah «En dat is begrijpelijk. Pakistani worden overal in de wereld beschouwd als terroristen. En iedereen twijfelt of het geld wel bij de slachtoffers zal terechtkomen. Veel zogenaamde hulporganisaties in Pakistan zijn corrupt. Bij de aardbeving in Kasjmir vijf jaar geleden was er héél veel respons, maar een massa mensen daar hebben nog altijd geen dak boven hun hoofd. De regering is corrupt, en de oppositie is nog corrupter. En die steunen dan ook nog eens stiekem de Taliban. President Zardari is waardeloos. Veel Pakistani in België hebben hetzelfde probleem als ik: we willen de bevolking helpen, maar niet de politici.
Momenteel is er vooral nood aan voedsel, dekens en tenten, maar binnenkort zullen er ook medicijnen nodig zijn, want ziektes als malaria en diarree verspreiden zich razendsnel. Er is ook veel gevaar voor slangenbeten. Er zijn enorm veel slangen met het water meegespoeld, ze zitten in de modder en je trapt erop zonder dat je het beseft. Er zijn al doden gevallen door beten van giftige cobra's.
Ik heb beloofd dat ik hier in België een lening zou vragen bij de bank om geld naar ginder te sturen, maar eerlijk gezegd weet ik niet of ik een kans maak. Als de bank hoort waarvoor het geld bedoeld is, zullen ze zich direct afvragen hoe ik dat ga terugbetalen.»