Exclusieve Voorpublicatie: 'Niet schieten, dat is mijn papa!'

© Photonews

Zaterdag 9 november 1985, 19.37 uur. 'Niet schieten, dat is mijn papa!' roept mijn zus Rebecca. Een keiharde knal, alsof er vuurwerk onder je neus ontploft. Mijn zus en mijn vader die in elkaar zakken. De pijnkreet die uit mijn vaders mond ontsnapt, zal me mijn hele leven bijblijven. Dan de schrille, paniekerige stem van mijn moeder: 'Lopen, David! Maak dat je wegkomt!' Zelf rent ze naar de andere kant van de parking van de Delhaize.

"David Van de Steen was 9 toen zijn ouders en zijn zusje werden doodgeschoten door de Bende van Nijvel"

Van achter een auto duiken twee rare mannen op met riotguns en geweren. Ze dragen vuile kleren en één van hen heeft een zwartepietenpruik op. Een derde man komt van achter een stapel kratten. Instinctief loop ik terug naar de ingang van de winkel, terwijl ik onophoudelijk hoor schieten. Eén van de gangsters heeft het op mij gemunt. Ratatata! Ik word geraakt in mijn billen, maar ik voel het niet eens, gejaagd door paniek. De kogels doorzeven mijn muts en mijn anorak.

Ik ren voor mijn leven, de winkel in. Eerst door het sas, waar klanten verstijfd achter hun karretje staan. Ruiten springen kapot, een man voor mij zijgt neer - hij is in het gezicht geraakt door een kogel die voor mij is bestemd. Ik spring over hem, storm de winkel binnen, denk dat ik daar misschien veilig zal zijn.

Aan de ingang staat een rek met stripalbums, waar ik daarnet nog in heb zitten lezen terwijl mijn ouders de bood schappen deden. Voor het rek ligt Jo, een jongen die ik ken van school, pl

at op de grond. Ik gooi me naast hem in de hoek, net achter de deur van de ingang. 'Mijn vader is dood!' piep ik. 'Ik ben bang! Ik ben bang!' Jo probeert me gerust te stellen, maar hij is even bang als ik. In de winkel rennen klanten hysterisch achter elkaar aan. Geroep, gehuil. 'Een overval! Een overval!'