Sandra en Samantha Vandenbroucke over hun overleden broer Frank

© johan jacobs

Frank Vandenbroucke was met goede luim op vakantie naar Senegal vertrokken. Tegen z'n gewoonte in, want hij hield niet van lange vliegreizen. In de badstad Saly zou hij het zoveelste mislukte wielerseizoen afsluiten met een spetterend feest, samen met zijn goeie vriend Fabio Polazzi. Maar op de eerste avond ging het al fout: in een achterafkamertje bezweek hij aan een longembolie.

"'Wij wilden hem helpen. Maar hij wilde niet geholpen worden'"

Eén jaar later opent het evenbeeld van de jonge Frank Vandenbroucke de deur voor Humo: Franklin Six, veertien, wielrenner in de dop, en de neef van Frank. Hetzelfde scherpe profiel, dezelfde vranke oogopslag, dezelfde vriendelijke voorkomendheid ook. 'Kom binnen,' zegt hij. 'En ga zitten. Kopje koffie, iemand?' Zijn zusje Sofia - elf jaar en atlete in dezelfde club als Cameron, de oudste dochter van Frank - is ook thuis. Ze hebben geen school vandaag: feest van de Franse Gemeenschap.

Even later komt ook hun moeder erbij zitten: Sandra Vandenbroucke (38), de oudste zus van Frank. Samen met haar jongere zus Samantha (25) zal zij, met vereende krachten, het portret schetsen van hun veel te vroeg gestorven broer. Hun lieve broer - niet de ontspoorde wielrenner die tot zijn eigen ontzetting het ene succès de scandale op het andere stapelde.

Enkele quotes van Sandra en Samantha Vandenbroucke

• Samantha «Pas toen hij terugkwam in België en we zijn kist openden, geloofde ik het: Frank is dood. Tot dan hoopte ik dat ze zich vergist hadden. Dat het iemand anders was.»

• Samantha «Ik heb mijn broer pas écht leren kennen na 2008. Ik ben twaalf jaar jonger, veel herinneringen uit mijn kindertijd heb ik niet aan Frank: hij was al het huis uit toen ik een jaar of zes was, en daarna kwam er een periode dat hij weinig contact zocht.»

• Sandra «Als kind maakten we de hele tijd ruzie. Frank kon er bijvoorbeeld niet tegen dat ik zong, en al helemaal niet in de auto, dus zong ik zodra we instapten. Dan begon hij te meppen, en ik mepte terug. Eén keer heeft papa ons, drie kilometer van huis, uit de auto gezet: 'Nu hebben jullie exact twaalf minuten om thuis te geraken. Anders zwaait er wat!' Wij lópen, natuurlijk. En samenspannen tegen papa: 'Dit gaan we toch niet laten gebeuren, we moeten hem terugpakken!' - ja, toen waren we opeens wél de beste maatjes. Tot we wéér ruzie kregen en papa ons opnieuw moest straffen. Hij was daar wel creatief in, in straffen. Ik weet nog dat hij ons allebei met onze salopette aan een kapstok heeft opgehangen (lacht)!»

• Samantha «Sarah wil Margaux vér van de familie Vandenbroucke houden. Misschien komt er later weer een toenadering, als Margaux ouder wordt en wil weten waar haar papa begraven ligt. Misschien gebeurt dat wel sneller dan we denken: in december wordt ze negen.»

• Sandra «Toen we vernamen dat hij in onopgehelderde omstandigheden was gestorven, vroegen wij ons ook af: heeft hij zichzelf gedood? Maar de volgende dag wisten we al dat het niet kon: op dat moment zat hij te goed in zijn vel.»

Het volledige interview met Sandra en Samantha Vandenbroucke leest u in Humo 3657 van dinsdag 5 oktober 2010.