'Weg naar Compostela' uit 'Man bijt hond'

In zijn poëtische traagheid doet dit reisverhaal denken aan 'Straight Story' van David Lynch, alleen wordt de hoofdrol door een jonge gast vertolkt. Arnout Hauben is de pelgrim van drieëndertig die zijn hemel al verdiend heeft met de ontroerende docu 'Geel' (2006, samen met Mikhael Cops), en die als tv-maker al jaren meewerkt aan 'Man bijt hond' ('De valies', 'Bedverhalen').

"'Ik had ook naar de Aldi in Praag kunnen stappen. Maar ik wil de weg stappen die miljoenen mij zijn voorgegaan'"

In Reims neemt ook Humo de wandelstaf op, voor anderhalve dag co-pelgrimschap.

De stad is al vroeg tot leven gekomen in een streng van auto's, bussen en scholieren met de boekentas op één schouder. De kathedraal torent in de zon en Arnout spreekt zijn eerste mens aan, een bedelaar in het voorportaal. Tegelijk filmt hij de man met zijn 'rugzakcamera', en zo zie ik voor het eerst de gymnastiek die hij de hele dag zal beoefenen: als hij iets groots wil filmen (de kathedraal) moet hij steil achterover hangen, en wil hij op de uitgestoken pet van de bedelaar focussen, dan moet hij vooroverbuigen. Een forward/backward die niet geschikt is voor ruglijders.

Van de kathedraal gaat het naar de lokale pastorie waar hij zijn crédential (pelgrimsboekje) laat afstempelen. De pastoor geeft hem ook een adressenlijst van Reims tot Vézelay, met de dorpen en de particulieren die aan pelgrims goedkoop (of gratis) onderdak bezorgen. 

Langs de oever van het Canal de l'Aisne à la Marne kunnen we de stad uit. Een oudere man zit wat allenig in het water te turen, Arnout neemt plaats op de bank naast hem. Eerst gaat het over de voorns die kringen maken in het water, maar al na twee minuten heeft hij het over de vrouwen die de rimpels in zijn leven waren.

Het is straf hoe snel Arnout iemand aan het vertellen krijgt. Ik acht hem in staat om een steen te doen spreken, meer nog: de steen zal z'n leven vertellen! 'Het speelt in mijn voordeel dat ik een passant ben. Ik stap heel kort in en uit die mensen hun bestaan, ze zien me nooit meer terug, en daarom vertellen ze me soms makkelijker hun levensverhaal.'

En hoe ging hij hier zo snel van vissen op vrouwen? 'Die man was oud, maar hij had nog iets van een charmeur, je kon zien dat hij nog aantrek heeft bij de vrouwen.' En er waren ook de tatoeages, de harten en vrouwennamen. Dat is een groot voordeel bij die ouwe generatie, die heeft zijn Facebookprofiel nog in blauwe inkt op zijn armen staan.

Lees het volledige artikel in Humo 3657 van 05-10-2010

Bekijk het vertrek van Arnout: