Wim Delvoye, kunstpaus

© reporters

Anno 2010 droomt hij hardop over het type kunstenaar dat hij wil worden. Er bestaat voor hem geen model, zegt hij, of het moest een figuur als Rem Koolhaas zijn: de internationale architect met kantoren in Peking, Hongkong en New York, die koffietafelboeken uitgeeft over droomsteden die nooit zullen worden gebouwd. En die er een internationaal team van zo'n driehonderd mensen op nahoudt. Size does matter, voor Delvoye.

"'Ik begin mijn eigen religie. Een reclamebureau is mijn theologie al aan het uitschrijven'"

Enkele quotes van Wim Delvoye

• «Wanneer ik mijn religie sticht, dan zal alles een functie hebben. Dan zal iedereen zeggen: ah jaah! En dan kunnen al die logo's uit mijn vroegere oeuvre weer van pas komen. Die godsdienst zal me ook de vrijheid geven om van alles te doen dat ik nooit gedaan heb: gekke kostuums ontwerpen voor onze priesters - of herders, of imams. Choreografieën bedenken. Misschien is er wel een reclamebureau dat nu al mijn theologie aan het uitschrijven is.»

• «Kastelen kopen doe ik met leningen. Ik hou van leningen, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik ze toch nooit moet terugbetalen. Omdat de euro over een paar jaar nul frank waard zal zijn.»

• «Het feit dat het woord 'loser' zo'n ingang heeft gevonden bij jongeren, geeft toch aan dat het hyperkapitalisme wel aanslaat in onze maatschappij? De wereld valt uiteen in losers en niet-losers. Helaas worden losers tegenwoordig belóónd om loser te zijn. Mijn werknemers sloven zich hier uit voor een bedrag dat maar een klein beetje hoger ligt dan wat ze zouden krijgen van de dop.»

• «Mannen die viervijfde werken, dat is toch verschríkkelijk? En dat chillen, dat maakt de maatschappij toch kapot? Ik denk altijd aan mijn twee konijnen. Die hébben geen weekend. Die hebben altijd dezelfde werkdruk, die gaan nooit op vakantie. Die chillen niet. En ik denk: dat is gezond.»

• «Zodra ik een sculptuur in mijn park zet, vallen ze binnen met processen-verbaal. We mogen geen omheining zetten, want het is een landschap met bijzondere waarde - terwijl ze er zelf met jeeps in rondrijden! Ik zit tussen twee spoorlijnen en een autosnelweg: daar kan geen natuur leven, en toch hebben ze alles natuurgebied gemaakt. De vorige eigenaar is ooit gehomejackt door Polen. Die Polen hebben één dag in de bak gezeten, maar als ík mijn gracht schoonmaak, moet ik acht tot vijfentwintig dagen naar de gevangenis, want daar heb ik zogezegd een vergunning voor nodig.»

• «Ik ben op zoek naar een nieuw kasteel. In afwachting heb ik iemand naar de Roma-zigeuners in Gent gestuurd: ze mogen allemaal in mijn park komen wonen. Ik ga daar douches installeren. Is dat niet fantastisch, dat ik die mensen hygiëne aanbied? En vind je dat niet heel links? Niemand zal toch ontkennen dat Roma meer waard zijn dan die koeien die wél op mijn domein mogen?»

• «Ik zou eens graag een vrouwelijke journaliste meenemen naar mijn domein in Kwatrecht, en haar dan nemen in een bosje. Enigszins gewelddadig (lacht).»

• «Iemand die schildert als Karel Appel, die kán geen mooi vrouwengelaat schilderen! Die slingert wat met verf, gewoon omdat hij te weinig motoriek heeft om zo'n gelaat goed te kunnen tekenen. De hele twintigste eeuw hebben critici dat gebrek aan motoriek verward met diepzinnigheid. Gewoon omdat dat soort werken in hun ogen 'niet academisch' waren.»

U kunt het interview lezen in Humo 3658 van dinsdag 12 oktober 2010.