'Life': exclusieve voorpublicatie van de autobiografie van Keith Richards

© Ethan Russell

Logeren bij Playboy

In Chicago was er een acuut tekort aan hotelkamers, en daarom vond Hugh Hefner het wel grappig om ons in de Playboy Mansion uit te nodigen. Ik denk dat hij er spijt van heeft gekregen.

"'Eén geweerschot, en iedereen rende in een wolk van stof, beha's en rokjes de hotelkamer uit'"

Hugh Hefner, wat een mafkees. We hebben alle soorten pooiers gezien, van de meest laag-bij-de-grondse tot de allergrootste, en Hefner was de allergrootste. Hij gooide de tent open voor de Stones en volgens mij zijn we er ruim een week gebleven. Je doet er niks dan de sauna induiken en zo, en overal zijn er Bunny's - in feite is het een hoerenkast, waar ik dus niet van hou.

Maar mijn herinneringen zijn ontzettend vaag. Ik weet dat we daar lol hebben gehad. Ik weet ook dat we er een puinhoop van hebben gemaakt. Hefner was vlak voor ons bezoek beschoten en zijn huis leek op de ambtswoning van een Caribische dictator, met overal zwaarbewapende security.

De dokter was er ook, en we haalden een van de bunny's voor hem. De deal was: 'Als wij gratis spul uit je tas mogen vissen, krijg jij Debbie.' Als je dan toch in een hoerentent bent, kan je er maar beter het onderste uit de kan halen. Bobby (Keys, de saxofonist van de Stones, red.) en ik zijn wel een beetje te ver gegaan: we hebben de badkamer in brand gestoken.

Nou ja, wij niet, maar de dope. Niet onze schuld. Bobby en ik zaten gewoon in het toilet, comfortabel leuk toilet, we zaten op de grond, we hebben de dokterstas en we genieten van het hele assortiment. 'Ik vraag me af wat deze hier doen?' Béng! En op een bepaald moment, we waren al redelijk ver heen, zegt Bobby: 'Wat is het hier rokerig.'

En ik kijk naar Bobby en ik kan hem letterlijk niet zien van de rook. De gordijnen smeulen, alles staat op het punt in de fik te vliegen. 'Ja, volgens mij is het hier inderdáád een beetje rokerig.' Een bijzonder vertraagde reactie. En opeens opwinding bij de deur en dan gaat het brandalarm af: piep piep piep. 'Wat is dat voor geluid, Bobby?' 'Geen idee. Zullen we het raam opendoen?'

Iemand roept door de dichte deur: 'Zijn jullie in orde?' 'O ja, we voelen ons geweldig, man!' Dus gaat hij weg en wij weten niet goed wat we moeten doen. Als we ons eens gedeisd houden en weggaan en de reparaties betalen? Even later wordt er op de deur geklopt, obers en mannen in zwarte pakken komen eraan met emmers water.

Ze maken de deur open en wij zitten op de grond, met minuscule pupillen. Ik zeg: 'Dat hadden wij ook wel kunnen doen. Waar halen jullie het lef vandaan onze privacy te schenden?' Niet lang daarna heeft Hugh zijn biezen gepakt en is naar LA vertrokken.