Sterjournalist Bob Woodward over het Afghaanse moeras

De sterjournalist van de Washington Post, wereldberoemd sinds hij in 1972 samen met zijn collega Carl Bernstein het Watergate-schandaal onthulde en president Richard Nixon ten val bracht, schetst een bepaald ontluisterend plaatje van president Barack Obama's Witte Huis.

"'Bush wilde de oorlog in Afghanistan winnen. Obama wil gewoon wég'"

Op basis van honderden interviews en geheime documenten die hij de hoofdrolspelers behendig uit handen praatte, verhaalt Woodward hoe Obama eind vorig jaar tot de beslissing kwam om dertigduizend extra manschappen naar Afghanistan te sturen. Aan de ene kant stonden de generaals, die de president vakkundig in de hoek drumden om meer troepen los te krijgen - Obama, toch de opperbevelhebber van het leger, mocht zeuren om alternatieve plannen zoveel hij wilde, van de generaals kreeg hij ze niet. Aan de andere kant stond de groep rond vicepresident Joe Biden, die wilde dat de VS zich in Afghanistan zou beperken tot het uitschakelen van terroristen, een taak waar veel minder troepen voor nodig waren. Tussen die twee clans ontspon zich een maandenlange loopgravenoorlog, waarbij dolken in de rug, perslekken en andere kuiperijen dagelijkse kost waren. Uiteindelijk moest een moegetergde Obama zijn nieuwe strategie zelf uitschrijven in een ultrageheim document, dat Woodward buitmaakte en integraal in zijn boek afdrukt. De finale 'go' kwam er pas nadat Obama zijn topmilitairen één voor één gedwongen had om hem recht in de ogen te kijken en expliciet te garanderen dat ze achter hem stonden. Hoe de VS ooit uit Afghanistan wegkomt, weet ondertussen nog steeds niemand.

[...]

Bob Woodward «Het contrast tussen Bush en Obama kan haast niet groter zijn. Bush vertelde me steeds dat hij niet het boekje volgde, maar zijn buikgevoel. Toen hij Irak wilde aanvallen, gingen alle discussies over hoe men dat zou doen, niet over of het wel een goed idee was om het te doen. Obama hield eindeloze vergaderingen om uit te zoeken of er nu wel of niet meer troepen naar Afghanistan moesten, hoeveel dat er precies moesten zijn en wat alle mogelijke alternatieven waren. Het zijn dus twee compleet tegenovergestelde stijlen.»

[...]

Woodward «Ik vond hem aangenaam en intelligent, maar ook koel en onemotioneel. Hij maakte een rationele afweging. Het grotere plaatje voor hem is het verwezenlijken van zijn binnenlandse agenda, en daarom is er een grens aan hoe ver hij wil gaan in de oorlog. In het openbaar speelt hij voluit de rol van de vastberaden opperbevelhebber, maar in de geheime vergaderingen over Afghanistan zegt hij: 'Ik geef géén duizend miljard dollar uit, ik ga géén militair engagement van tien jaar aan en ik wil géén nation building-project.' Obama weet dat je een oorlog niet in de hand hebt, dat een gewapend conflict synoniem is voor chaos, en dat je voor je het weet de controle verliest. Hij houdt niet van oorlog, en hij wil wég uit Afghanistan. Bush hield natuurlijk ook niet van oorlog, maar hij realiseerde zich wel: als je eraan begint, moet je proberen te winnen.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3663 van dinsdag 16 november 2010.