Jeroen Brouwers: 'We moeten de katholieke kerk opnieuw verbieden.'

, door (bv)

jeroen brouwers
© Jelle Vermeersch

Over driekwart van ‘Het hout’ hangt een beklemmende donkerte. Met stilistische bravoure schetst Jeroen Brouwers, weinig bevoorrecht getuige en ervaringsdeskundige, de drukkende sfeer van een jongenspensionaat anno 1953. De roman ontleent zijn naam aan een strijkstok, het pernambukhout waarmee een sadistische broeder leerlingen tuchtigt als voorspel tot erger. Broeder Bonaventura staat erbij, kijkt ernaar en verbijt zijn woede. Zoals de zwakste kinderen ten prooi vallen aan vernedering en misbruik, zo is hij met zijn meegaande karakter node door het Franciscaans instituut ingelijfd. Die band tegen wil en dank geeft ’m uiteindelijk de kracht tot handelen, geleid door het hartverwarmende licht van de liefde dat in het laatste kwart van de roman de donkerte breekt.

'Die halve eeuw schrijverschap spookt geregeld door mijn hoofd. Heb ik die vijftig jaar goed besteed? Is het alles bij elkaar wat? Word ik genoeg erkend?'

HUMO Je had laten weten klaar te zijn met romans, ik ben blij verrast.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven