In de ebolakliniek: het dagboek van verpleegster Jolien Colpaert

, door (nc)

EbolaVrij
© Belga Image

Vrijdag 12 september – zondag 14 september Bewondering & medelijden

We vertrekken met z’n tienen naar de kliniek in Sierra Leone. Vlak voor we het vliegtuig opstappen, geven we elkaar nog een laatste groepsknuffel. Op onze bestemming zullen we geconfronteerd worden met ebola, het meest dodelijke virus dat er is. Eenmaal daar zal dus één gouden regel gelden: géén lichamelijk contact.

Dit wordt de kortste missie die ik al gedaan heb voor Artsen Zonder Grenzen. Dat is een bewuste keuze: we zullen erg lange dagen maken, de stress zal groot zijn en we mogen vooral geen fouten maken. Ook niet door vermoeidheid.

Zodra we in Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, geland zijn, ben ik me meteen hyperbewust van iedereen rondom mij. Hou afstand, raak niets of niemand aan als het niet moet: ik blijf het in mijn hoofd herhalen. Zelf gezond blijven is essentieel op deze missie. Dit worden zes weken waarin ik mij ongelooflijk bewust zal zijn van alles wat ik doe. Ebola kan in elk verborgen hoekje schuilen, dus ik dénk er niet aan om risico’s te nemen.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven