Verliefd, verloofd, beroofd: oplichting op datingsites

Dat weet K. nu ook. Zij - en ze is niet de enige - hoopte op een bloeiend liefdesleven, maar werd vakkundig kaalgeplukt.

"'Ik vraag me nog altijd af hoe ik zo dom heb kunnen zijn. De enige verklaring is: die grote behoefte aan liefde'"

Enkele quotes

• K. «Dus op een gegeven moment zei hij: 'Ik kom naar België.' En toen was er opeens een probleem: zijn Visakaart functioneerde daar niet meer, of ik zijn ticket even kon voorschieten? Zodra hij in België was, zou hij het me terugbetalen. Ik heb hem dat geld gestuurd. Ik keek uit naar zijn komst. Hij had alleen nog een keer mijn hulp nodig, zei hij, want voor hij kon vertrekken moest hij zijn goederen nog naar Engeland verschepen. Dat is zo: als je daar containers hebt staan die verscheept moeten worden, moet je die verscheping eerst betalen, anders laten ze je het land niet uit. En hij moest ook nog taksen betalen en zijn hotel. Nu ging het om een aanzienlijk bedrag - 7.500 euro.

• K. «Ik stel me nu ook de vraag: hoe kon ik zo stom zijn. Dat ik daar zo in ben meegegaan! De enige verklaring blijft die nood aan iemand, aan je geliefd voelen, aan geborgenheid, aan een babbel 's avond als je thuiskomt van je werk. Ik zat elke avond echt aan die computer gekluisterd om te chatten. Hij vroeg dan altijd eerst: 'En? Hoe is het met je?'

• K. «Dagenlang mailde en telefoneerde hij me dat ik geld moest opsturen voor een operatie, of Ronald zou voor altijd een been kwijt zijn. Ik moest meteen 12.500 euro storten, anders speelde ik met zijn gezondheid (zucht). Toen wist ik het: ik ben er ingeluisd. Hoewel ik zelfs toen nog even gedacht heb: 'Zo'n dokter belt toch niet zomaar.' Ik zat toen zo diep in dat verhaal.'»

• K. «Mijn zoon heeft nog naar Western Union gemaild - het bureau waarlangs ik het geld stuurde. Via kopieën van de stortingsbewijzen hebben ze kunnen achterhalen wie het geld heeft opgehaald. Hij had daarvoor zijn paspoort moeten laten zien, en ze hebben me daar een kopie van gestuurd. Het was een neger. Ik stond versteld.

Sara Segaert van de Internetopsporingen & Efraude-cel van de federale politie weet ook meteen waar het over gaat.

• Segaert «We hebben geen volledige cijfers, maar volgens onze berekeningen ging in 2009 in België achtenzestig miljoen verloren aan internetfraude. En ieder jaar stijgt het aantal slachtoffers van emotiefraude - de oplichters halen er een grotere buit mee binnen, en ze hebben ook meer kans op succes dan bij de klassieke erfenis- en loterijscenario's. En we weten van de ambassade in Moskou - vanuit de ex-USSR-landen opereren er ook veel oplichters - dat ze per dag vijfendertig vragen krijgen over: Bestaat deze persoon wel? En is het normaal dat ik geld aan hem of haar moet betalen?

• Segaert «Als de slachtoffers beseffen dat ze gepluimd zijn en stoppen met betalen, gebeurt het weleens dat dezelfde club oplichters een paar maanden later opnieuw contact opneemt met ze en zegt: 'Hier de Nigeriaanse politie. We hebben uw oplichter gevonden en we gaan u uw geld teruggeven, maar voor de kosten die we gemaakt hebben, moet u wel eerst ...' En dan is het spel wéér vertrokken.

 

Het volledige artikel leest u in Humo 3670 van dinsdag 4 januari 2011.